Hoe blauw was Johann Strauss eigenlijk?

Toen hij bedacht dat de Donau blauw was! We zijn nu 2 dagen op de Donau en ik kan er geen enkele tint blauw in ontdekken. De componisten waren natuurlijk de Rockstars van de vorige eeuwen…dus hun gewoonten zullen daar ook wel op geleken hebben…duidelijk onder invloed geweest van het 1 of ander. Wel heerlijk om, na het saaie Main-Donau-Kanaal (MDK) weer op een echte rivier te varen! Stromend, mooi, veel historie, onvoorspelbaarder, wat meer risico’s…waar een kanaal een soort van Zwitserland is, is een rivier Italië!

Overigens zijn wij wel behoorlijk blauw…van de kou. Na de uitzonderlijke voorzomer van onze eerste weken heeft ook het weer zich, bij het opvaren van het MDK, aangepast aan dit saaiere deel. De barometer heeft zijn schaal aan de verkeerde kant verlaten en doet alsof hij thermometer is! Alhoewel saai…we hebben 2 dagen sneeuwbuien gehad! …en niet van dat laffe natte spul…Nee echt “deadliest catch” een pak(je) sneeuw op dek. Erg fijn in combinatie met het doen van alle monstersluizen in het MDK.

Maar eerst even terug naar Kitzingen waar ik jullie vorige week achterliet. Daar hadden we nog een benauwd momentje. We liggen daar netjes langs een keurige stadskade waar genoeg water lijkt te staan. Dan vaart er een riviercruiseboot voorbij en lijkt het net of we hard tegen de stenen kade terecht komen. Dat blijkt niet het geval. Louis heeft zijn ballen nog netjes tussen wal en schip hangen. Doordat die enorme schepen (135x12m) met een onverantwoorde snelheid voorbijkomen, zuigen ze voor zich het water weg…dat kan zo’n 30cm omlaag gaan als zo’n bejaardenverwerkend-apparaat voorbij komt. Dat was voldoende om onze stabilizer kennis te laten maken met de richel die onderwater een metertje uit de kade stak. Gelukkig geen schade, maar wel als de donder de boot op de verboden plaats voor de riviercruiser gelegd waar geen richel is…al was het alleen maar om die klootzakken dwars te zitten!

Schweinfurt is de volgende stop. Daar liggen we aan een plantsoen en zat ik me te verbazen over de shabby huizen die daar staan. Ik dacht mooi aan het park, uitzicht op de Main…toen de trein voorbij kwam…had ik jullie al over het Marklin syndroom hier verteld? Overal rijden treinen…door dit park kwam dus om de 15minuten een ICE of zware goederen trein…erg feestvreugdeverhogend.

Op een interessante begraafplaats na, met wat stenen ter ere van WW2 pantserdivisies, een weinig inspirerende plaats.

De hoogste tijd dus om te vertrekken naar 1 van de mijlpalen van deze reis: Bamberg. Nooit van gehoord? Wij eigenlijk ook niet, maar dat is niet terecht. Het is om meerdere redenen een mijlpaal: het is het einde van het Main-gedeelte van deze reis, hier begint het MDK, het is de stad met de grootste brouwerij-dichtheid ter wereld, maar vooral het is ontzettend fraai…een soort van klein Praag compleet met Bierlokalen.

Schenkala is het beroemdste Bierlokaal. Ze brouwen daar Rauchbier…yep, Rookbier. Het zou zo bij de Hema verkocht kunnen worden. Het heeft echt een sterke Rooksmaak. Wel erg lekker. Gelijk maar helemaal in de traditionele keuken gedoken met een Bamberger Zwiebel erbij (een uitgeholde ui met vlees) en een Leberkas…daar kan je ff op vooruit!

Dat was ook wel nodig want we hebben uitgebreid de toerist uitgehangen inclusief Hop-on-Hop-off bus. Wunderbar!

Na 2 dagen in de Bamberger Motorbootclub met Havenmeister echtpaar…en uitgebreide faciliteiten…zoals groene stroom aan een boom gespijkerd maken we los en varen door Bamberg naar de eerste MDK sluis. Het MDK is wel ff een dingetje. Dit kanaal was al gepland door Karel de Grote in 793! Iedereen zag natuurlijk het enorme potentieel om uiteindelijk de Rijn met de Donau te verbinden. In de 19e eeuw is onder Ludwig daadwerkelijk een Kanaal geopend…maar veel te klein en dat werd snel nutteloos door de opkomende trein (daar is Marklin wieder!). 20170417_131120407_iOSPas in 1993 is het huidige MDK geopend: 170km lang, 16 sluizen waarvan diverse met een hoogte van 25 meter!, tig aquaducten. Op het hoogste punt staat een betonnen muur als indicatie van de Europese waterscheiding. Water dat op de foto rechts van de muur valt gaat naar de Noordzee, links naar de Zwarte Zee. Je bent dan op een hoogte van 406 meter. Het hoogste punt dat je met een boot vanaf zee kan bereiken in de wereld.

Na de onbeholpen sluizen in de Main vallen deze moderne sluizen erg mee. Zeker als we de grotere sluizen in gaan. Die hebben “schwimmpollern”, drijvende bolders. Dus invaren vastmaken en de bolders gaan netjes mee, 25m hoger of lager weer losmaken. Ganz Einfag!

De eerste 120km is het echt een kanaal. Recht met weinig afwisseling. Eerste stop is Nurnberg of liever een klein jachthaventje in de buurt van Nurnberg. Daar komen we een echtpaar tegen op een aluminium zelfbouw zeilboot (voor ons op de foto) die binnenkort ook naar de Middelandse zee vertrekken. Zij willen echter via Rijn en Franse kanalen naar de Rhone en uiteindelijk Marseille. Toen ik hem vroeg of hij met de mast naar beneden wel lager dan 3,50m was (de typische limiet in Frankreich) had hij zich dat nog niet afgevraagd…er was nog wat voorbereiding te doen zullen we maar zeggen.

20170416_173736013_iOS

Volgende stop Berching. Een Middeleeuws dorpje dat, inclusief stadmuren en -torens, als geheel bewaard is gebleven. Leuk om te zien. Ook in het Brauerei haus waar we een biertje gingen doen waren ze niet veel verder dan de Middeleeuwen gekomen. De Gastvrouw in Dirndl jurk (dat is zo’n bierfest-veel-stof-maar-toch-tieten-eruit jurk), eikenhouten lambrisering en meubilair…maar prima bier!

En dan is het zover! De laatste etappe op het MDK verloopt in sneeuwbuien, maar ijs en weder dienende draaien we de Donau in…pampampampampam…pampam…pampam…je kan het horen.

Nu in Regensburg…erg mooie, bijna Italiaanse, stad. Daarover, de verdere Donau avonturen en natuurlijk de Dreissigste Hochzeitstag, volgende Woche meer!

Voor de Geografisch geïnteresseerden hieronder een overzichtskaart van Europa met de Donau daar doorheen. De witte pijl markeert het U-bevindt-zich-hier punt.

Tsjuuus, André

{ADC52A59-912B-48A0-AE86-5DB87734F132}_LI

A Car-crash and other Main encounters

De ligplaatsen langs de Main voor een boot van 19 meter en vooral 1,8 meter diep zijn zeer dun gezaaid. Daarom veel vooruit plannen en bellen om zeker te zijn van een plaatsje. Zo ook toen we van Frankfurt naar Aschaffenburg gingen.20170405_144639858_iOS Daar zijn achter een langgerekt eiland een aantal Yacht Clubs…als er 2 planken en een bolder drijven noemen ze het hier een Yacht Club… De eerste club nam niet op, de tweede wel, 18m en 1,80 diepgang was Kein Problem. De doorgang door een oud sluisje beloofde al niet veel goeds…en dat klopte ook. Net na deze foto door het sluisje raakten we iets hards (geen modder of zand). De boot kwam een paar centimeter omhoog maar voer daarna wel verder. Das ff schrikken. Op de dieptemeter was niets te zien die gaf ca. 2,30m aan. Doorvarend naar de 2e club werd het snel ondieper en liepen we nog voor de uitspanning van Herr Kein Problem vast in de modder. De dieptemeter bevestigde dit met 1,70m. Gelukkig zag de eerste Club er een stuk beter uit en hadden we inmiddels vastgesteld dat daar genoeg water stond. John, een gepensioneerde Amerikaanse piloot is “the President” van deze 2 steigertjes. Interessante en behulpzame man. Uiteindelijk aangelegd bij hem en gekeken of we schade hadden. Dat konden we gelukkig niet ontdekken. John had geen idee wat we geraakt konden hebben want er stond volgens hem meer dan 2m water in die ingang.

We waren volgens John wel de grootste boot die ooit bij hem had aangelegd. Hij had zelf een klassieke Chris Craft kruiser uit 1975 met 2 mooie oude V8s (exact dezelfde als wij in de Riva hebben) die hij tot in de puntjes had opgeknapt. We wilden 2 dagen blijven in dit mooie plaatsje en John bood aan om met zijn boot een verkennend rondje door de haven en ingang te maken om met de dieptemeter vast te stellen dat er genoeg water was. Nu is voor mij elke reden om 2 V8s te starten een hele goede, zo ook deze.

Hij had ook nog wat navraag gedaan bij de gemeente en het bleek dat er waarschijnlijk een oude  auto (!!) het water in was geduwd op die plek…ut moet niet gekker worden. Al rondvarend konden we niets vinden en leek er genoeg water te staan. De volgende dag dus vol goede moed de haven uitgevaren, wel heel voorzichtig…en jawel ook toen weer contact met iets hards maar wel eroverheen.

Aschaffenburg is overigens een fraaie plaats met een enorme burcht. Dit is gebouwd als paleis voor de Aartsbischop…en daar hield de zelfverheerlijking van dit heershap niet op. In het altaarstuk in de kapel van dit paleis is hijzelf afgebeeld, groter dan Christus en met het paleis in zijn hand…niet zo vreemd dat Luther 500 jaar geleden hier vlakbij zijn stenciltje op een deur spijkerde…

Nu waren het niet alleen de Katholieken met grootheidswaanzin. Ook de Wereldlijke leiders konden er wat van in al die staatjes hier. Zo heeft Koning Ludwig naast de Burcht een Romeinse Villa laten bouwen naar een voorbeeld uit Pompeii (Pompejanum). Om in dat thema te blijven was er in de Burcht een fantastische tentoonstelling van alle Romeinse monumenten uit Rome gemaakt in kurk aan het begin van de 19e eeuw. Echt bizar hoe echt en gedetailleerd deze waren!

De voortgang is er behoorlijk uit op de Main. Dat heeft 2 redenen. Ten eerste is er om de 10km een grote trage sluis. Als je pech hebt lig je zo 1 of 2 schuttingen te wachten tot je mee mag met de beroepsvaart. Dat heeft weer te maken met een algehele stremming van een aantal weken die nog maar net afgelopen is…dus er is veel in te halen. Inmiddels zijn we bedreven geraakt in het ’s morgens op de AIS een enkel vrachtschip te spotten dat nog langs moet komen en die als “sluis buddy” voor de dag te benoemen. Daar passen we altijd bij en vaart lekker door.  Ten tweede is bijna elk plaatsje hier interessant. Marklin-land ten top met viel wein (Sylvaner) und Bier! We blijven dus al snel hier en daar een dagje extra liggen.

In Miltenberg kunnen we in de rivier aan een kade liggen bij de Gastfahrschiffe…dat zijn de rivier cruiseboten…als die leeglopen voelen wij ons weer jong! Naast de niet te vermijden vakwerktruttigheid und weinkellers kwamen we nog een Ridder tegen die iets te lang op wacht had gezeten bij de burcht en 3 jongens die iets teveel bier op hadden. Voor Belinda zijn veel dorpjes een Walhalla want een permanente Weihnachtmarkt!!

Het haventje van Lohr mag de naam eigenlijk niet hebben maar is wel diep genoeg. Dat moet ook wel want aanvaren is een alles of niets poging. Wij kunnen alleen maar blokkerend in de ingang liggen…en omdat de Main stroomt kan je niet ff voorzichtig testen. Dat ging allemaal prima en we hadden gelijk de havenmeester, zijn vrouw en een gezin van een bootje voor ons over de vloer. Deze man wilde naar de Oostzee maar had net zijn eerste bootje gekocht en was nog nooit van de Main af geweest…hij vroeg dus honderduit en wilde echt alles weten…terwijl Belinda eten aan het koken was…

De volgende ochtend stond er een man bij de boot te kijken die zijn hond aan het uitlaten was. Hij bleek eigenaar van een groot bedrijf in Lohr en huurde vaak schepen in Friesland en elders om te varen. Lohr is misschien wel het toppunt van een goed bewaard gebleven Middeleeuws stadje. Nadat we de Altstadt wandeling hadden gedaan gingen we op zoek naar een Backerei. Toen ik een oude man aanschoot om te vragen waar deze was, zei hij dat we mee konden lopen want hij ging er net heen. De man was duidelijk in zijn nopjes met zijn nieuwe rol als gids en vertelde aan 1 stuk door over de omgeving, geschiedenis en hoogtepunten. Hij nam ons zelfs mee naar het oude Raadhuis  waar hij in de toren een mooi uitzicht punt wist. Toen hij hoorde dat we naar de Zwarte Zee gingen wilde hij direct aanmonsteren…dat was altijd een droom van hem geweest. Het valt overigens op dat de-tocht-naar-de-Zwarte-Zee bij veel meer mensen in de haventjes hier een soort van ultiem doel is om-nog-eens-te-doen…

Op de terugtocht naar de boot kwamen we de man van die ochtend weer tegen die ons inwijdde in de Culinaire geneugten van de streek: Weisswurst met speciale mosterd en een Weissbier of een Sylvaner Weisswein. Hij kwam direct wel even een mooie fles brengen. En jawel, even later stond hij bij de boot met een tas met wijn, mosterd en nog wat documentatie. Veel vriendelijke en geïnteresseerde mensen hier met veel trots voor hun stad en streek.

Het plan was om vanaf hier naar Würzburg te gaan, de grote stad hier. We zouden daar mogelijk een tikje illegaal, aan de kade van de Cruiseschepen kunnen vastmaken. Helaas bleek er te weinig water te staan en moesten we doorvaren naar Eibelstad. Toen we daar in het haventje aan de enige mogelijke steiger vastmaakten kwamen wat mensen van de haven vertellen dat ze zich afvroegen of de steiger wel zou blijven liggen als, door de zuiging van de vrachtvaart in de Main, Mr.Bean2 aan de steiger zou gaan rukken…we hebben maar wat extra lijnen gezet en het risico genomen. Kein Problem!

Onderweg kwamen we nog een bizar tafereel tegen van 2 draglines die een brug onder hun aan het slopen waren…zag er nogal eindig uit…

Nu liggen we in Kitzingen aan de Cruiseschepen kade. Daarover en de laatste lootjes Main naar Bamberg, voordat we het Main-Donau-Kanaal (MDK) in gaan, volgende week meer…maar niet voordat ik jullie nog een mooi staaltje sluis-touw-jongleren van Belinda heb laten zien!

Cheers, André

De ballen van Louis Vuitton

En dan hangt ineens een grote fenderbal als slappe zak tussen boot en wat moet doorgaan voor een sluismuur. Niet zo best als het water en de duwboot voor je nog flink tekeer gaan. 20170404_093141627_iOS

Ja, we zijn van de Rijn de Main ingevaren. Dat heeft als groot voordeel dat de tegenstroom bijna nihil is. Helaas is de oorzaak daarvan minder voordelig: 34 sluizen in de 384km rivier tussen Mainz en Bamberg. Nu hebben wij als Nederlanders natuurlijk veel ervaring met sluizen. De volhardende Mr.Bean2 blog volger weet zelfs dat we ook wel eens naar Parijs en andere bestemmingen in Frankrijk zijn gevaren met 100en sluizen.

De sluizen op de Main hebben echter wat specifieke uitdaginkjes. Om te beginnen een stevige val tot zo’n 7m en bolders afgestemd op vrachtschepen…amper mogelijkheid voor en achter vast te maken…en om de feestvreugde af te toppen geen muren maar stalen damwand…met grote bouten erin. Tel daarbij dat de gemiddelde Hongaarse duwstel kapitein nog nooit ervan gehoord heeft zijn schroeven uit te zetten in de sluis en het feest is compleet! Zelfs onze grote fenderballen – die al heel wat hebben meegemaakt – zijn hier niet tegen opgewassen.

In de eerstvolgende haven (Frankfurt) dus op zoek naar een nieuwe bal. Nu zijn watersportwinkels met spullen voor grotere jachten amper aanwezig hier maar uiteindelijk vond ik een Segelschule ergens op een eerste verdieping boven een copyshop. 20170404_093030828_iOSToen ik daar binnen kwam zag ik meteen een grote fenderbal in de hoek liggen. Helaas niet zwart (zoals onze andere ballen) en met een bizar lang en dik fluorescerend geel/groen touw eraan. Het bleek dat deze fender een rekwisiet op de stand van Louis Vuitton was geweest bij de America’s Cup. Ze hadden verder niks anders in deze maat, maar deze mocht ik meenemen voor een paar tientjes. En zo sluizen we dus volledig fashionable verder…alhoewel ik me afvraag of de stoere Hongaren op de duwbakken wel inzien naast welk fashion statement ze eigenlijk liggen…

Ik had jullie vorige week achtergelaten in Koblenz. Daar waar Kaiser Wilhelm als wanstaltig groot beeld op een veel te groot paard met veel teveel vlaggen met adelaars enzo op de Deutsche Eck toekijkt hoe de Moesel in de Rijn stroomt. Onderweg kom je dan nog de overblijfselen van de brug bij Remagen tegen. Het is nooit helemaal duidelijk geworden, maar volgens de beroemde film (Bridge at Remagen) is hij opgeblazen door de Duitsers om de geallieerde opmars te stoppen…klein detail was dat ze daarmee ook hun eigen troepen klem zetten tegen de Rijn…

Na Koblenz wordt het echt fraai en boeiend langs de Rijn. We gaan naar St. Goar. In het seizoen een zeer toeristisch plaatsje…maar dat valt nu mee. Als we om 12 uur binnenlopen in het Jachthaventje maken we de havenmeester wakker…die had duidelijk een zware avond achter de rug in de Funboat marina (zo heet het echt). Het is een schitterende omgeving maar een toeristendorp zonder toeristen heeft altijd iets triest. Wij moesten natuurlijk ook naar de burcht boven het dorp…daar kan je heen lopen…dus op zoek naar een gemotoriseerde variant. Die vonden we in het toeristentreintje die met ons als enige passagiers omhoog zwoegde met een enorme file erachter. Ondertussen past Lau op de boot…zei hij…op het Aloha dek met de ogen dicht.

Belinda kan overigens helemaal los hier. In al dit soort dorpen is er wel een soort van permanente Kerstmarkt mit sehr hübschen weihnachtsballen…kleiner maar zeker zo kitsch als die van Louis. En dan hebben we het nog niet over de winkels met 100.000 bierpullen of de grootste koekoeksklok winkel ter wereld gehad…u weet wel, de grootste bijdrage van de Zwitsers aan de wereld. Alles Sehr Toll!

De volgende etappe belooft het voorlopige hoogtepunt van de reis te worden. Het korte stukje naar Rüdesheim gaat langs de Lorelei door het Hunsruck gebergte en als nautisch hoogtepunt: door het Binger Loch. In de oudheid kon de Rijn hier niet bevaren worden. De Romeinen moesten hun schepen dus over land vervoeren en weer te water laten. Dat hebben ze later opgelost door een stuk gebergte en het rif op te blazen…toen hadden ze een doorgang van 4 meter breed…stel je even voor dat de Rijn zich door een gat van 4 meter perst… Later is dit allemaal verder verbreed maar het staat nog steeds in het lijstje van grote-ballen-hebben-om-er-met-klein-bootje-doorheen-te-varen…misschien iets voor Louis?

Mooier dan op dit stukje wordt het niet snel. Bergen, wijngaarden, eilanden, kastelen en de kneuterigste Märklin dorpjes die je ooit gezien hebt. Nautisch is het een beetje een anti-climax. Veel stroom tegen en af en toe een vreemde zwaai van de stroom, maar daar blijft het bij. Ook de Lorelei, de rots waar veel schepen door een onvoorspelbare stroming op gevaren zijn met de legende van de Sirene die schippers lokt, valt erg tegen. Je moet echt weten waar ze zit anders mis je haar, zeker op de tijd dat wij er langsvaren met veel zon tegen.

Heel bijzonder is als je door het Binger Loch vaart houden de bergen op. Van het ene op het andere moment wordt het landschap vlak, wordt de stroom tegen een stuk minder en lijk je op het Brielse meer te varen.

Als je denkt dat St.Goar toeristisch is ben je nog niet in Rüdesheim geweest. Zelfs buiten het seizoen is het hier druk met mensen op zoek naar ein Rüdesheimer kaffee mit Asbach Uhralt. Een soort van perfect storm van Rijnreisjes.

En dan alweer een mijlpaal in de reis: we gaan de Rijn verruilen voor de Main. Een andere wereld. Veel smallere, rustige rivier in fraaie omgeving. Op naar de worst in Frankfurt (am Main…precies daar komt dat vandaan). Onderweg nog een mooi fenomeen: de caravans langs de oever staan op palen voor het hoge water. Het is echt het beloofde land!. Geen snelheidsbeperkingen en de caravans kunnen niet rijden…mooier wordt het niet!

Frankfurt (Mainhattan) is hier en daar best heel mooi…maar alles lijkt in de steigers te staan. Overal wordt gebouwd of gerenoveerd. In de Westhaven zijn we direct tegen de stenen kaai gaan liggen omdat de pontons net wat te klein zijn.

20170404_101425797_iOSHier ook een emotioneel moment. We nemen afscheid van Lau. Hij gaat met de trein weer naar huis. We hebben een fantastische tijd met hem gehad en niet te vergeten heeft hij ons behoed voor een voortijdige staking van de reis door die Polizei. We missen nu al alle weetjes onderweg en vooral het voorlezen van alle artikelen uit de Bild-Zeitung. Lau, heel erg bedankt!!

De volgende avond komt oude vriend, collega en op-en-top-Brit-in-Duitsland Andy Smith een biertje doen. Erg leuke avond gehad waarin alle wereldproblemen zijn opgelost, veel imitaties van Trump en John Cleese zijn gepasseerd en nog veel meer belangwekkende zaken.

Nu zijn we in Aschaffenburg. Daarover…en of we überhaupt dit haventje nog uitkomen na bij de invaart al vastgelopen te zijn, volgende week meer!

Cheers, André

Panta Rhein

“Komen jullie helemaal uit Lemmer?!” vraagt Benny, een trotse bezitter van een motorboot in Arnhem, vol verwondering. “Dan ben je wel een eind van huis!”. Als ik hem vertel dat dit de 2e dag is van een reis die via de Rijn, Donau, Zwarte Zee en Bosporus naar de Middellandse zee gaat, lijkt Benny het niet meer te geloven. We geloven het zelf ook nog niet helemaal, maar de reis is toch echt begonnen. Geweldig!! En als het weer een voorteken is dan gaat het een heel mooie reis worden.

20170324_093927000_iOSVrijdagochtend 24 maart lopen we alles thuis voor de laatste keer na, de Riva en Alfa lekker onder hun dekentjes, alles in en om het huis klaar voor de verhuur die al snel start. Uur of negen trossen los. Wel netjes op de paal hangen want het kan wel een paar jaar duren voordat Mr.Bean2 die weer nodig heeft. Als we voorbij Urk varen krijgen we een appje met foto van de boot van buurman Johannus die daar werkt. Hij zag ons (in de verte) voorbij varen.

Even verder gaan we de Ijssel op en begint de stroom-tegen…die alleen maar sterker zal worden tot we de Main (bij Frankfurt) bereiken. Op de Ijssel valt dat nog mee… een km/u of 3…inmiddels voorbij Keulen op de Rijn hebben we gemiddeld zo’n 6 km/u tegen…en we varen zo’n 15km/u…daar blijven er dus 9 van over…dat is heeeel langzaam! We troosten ons met de gedachte dat we vanaf het Main-Donau kanaal >2400km een stevige stroom mee zullen hebben…wat een feest!

Onze eerste stop is Deventer. Daar komen pa en ma Hemerik (Belinda’s ouders) een avondje aan boord eten en afscheid nemen. Ik kan daar verder geen flauwe grappen over maken omdat ik weet dat ze dit blog lezen. Dan naar Arnhem. Om precies te zijn naar een drijvend restaurant (Liman Valkenburg) van een Turkse eigenaar. We leggen langszij aan en hebben gelijk de aandacht van de voornamelijk Turkse gasten die op het terras van het mooie weer genieten…kunnen we vast oefenen voor als we in Turkije aankomen.

Hier komt Lau aan boord. Een oude binnenvaart schipper die zowel met zijn vader als met zijn eigen schip heel vaak op de Rijn heeft gevaren en een Rijn-patent heeft. Belinda kent hem van zijn werk op de Henry Dunant waar hij de helft van het jaar op vaart. Het is ongelofelijk hoeveel hij van de scheepvaart en alles langs de Rijn weet…ik wordt wel eens beschuldigd dat mijn hoofd vol onzinnige feiten zit…maar Lau is een klasse apart!

De volgende dag de Rijn (of Der Rhein) op en de grens over in der Heimat. Het blijft onvoorstelbaar als je ziet hoeveel water hier naar beneden komt…en ons in Nederland probeert te houden. We kunnen ook al gelijk lekker een beetje meebrallen op kanaal 10 tegen de andere schippers. De Duitsers verdenk ik ervan dat ze bij hun Rijn-patent ook een cursus moeten doen om zo ongeïnteresseerd mogelijk door de marifoon te blaten.

Eerste stop is Wesel in een echte vereinshafen. Leuke plaatsje met een wandelpromenade over de overblijfselen van een opgeblazen brug…die zijn om onbekende reden nogal populair in der Heimat…hierop natuurlijk een hek met de niet te vermijden hangslotjes van mensen die het zelf ook nog niet kunnen geloven dat die ander van ze houdt. Het echte hoogtepunt kom je echter pas na enige tijd achter als er een sportvliegtuigje door de tuigage probeert te vliegen…het grasveldje achter de haven is een zweef/sportvliegclub. Het is elke keer weer afwachten of het vliegtuigje dat de sleepkabel komt lossen niet met kabel en al in de mast blijft hangen…

We houden er deze eerste dagen een straffe planning op na. Dus ca. 8 uur aus dem veren, kaiserbrötchen scoren, Cummins starten en op naar de volgende stop. Vanaf Koblenz wordt het allemaal een stuk fraaier en interessanter en gaan we meer tijd nemen.

Eerst maar even Dusseldorf aantikken. Best een fraaie stad vanaf het water en, door het mooie weer?, erg veel drukte langs de oever. Onderweg best nog veel oude industrie met kolen en erts overslag. Lau kan hier honderduit over vertellen…en doet dat ook.

Volgende stop: Keulen. Erg fraaie stad en mooie stadshaven. Echter tijdens het varen door Keulen komt die Polizei op ons afvaren. Ze willen aan boord komen voor een controle. Ik zeg dat we de haven ingaan en dat ze daar op hun gemak aan boord kunnen. Ze volgen ons. Als we op 5cm na onder het bruggetje van het Chocolademuseum de haven invaren vindt de havenmeester het wel leuk zo’n optocht van een wat overbemeten Mr.Bean met de politie er achteraan…er is dus gevoel voor humor aangetoond! Echter nog niet bij die Polizisten. We waren al blij met Lau, maar nu helemaal…zonder zijn Rijn-patent was de reis waarschijnlijk tijdelijk gestaakt in Keulen…iets met donderen…

In Keulen hebben we ook een toeristisch dagje gepland: Chocolade museum, Dom, lekker uit eten en vooral drinken.

Zo enerverend als Keulen is, zo truttig is volgende stop Oberwinter. Het is goed te merken dat we meer in “Märklin gebied” gaan komen. Er verschijnen heuvels, kasteeltjes, een spoorbaan en de niet te vermijden vakwerk huisjes. Ganz gemütlich!

Onderweg een mooi moment als we de Henry Dunant tegenkomen. Ze hadden ons al op de AIS gezien. Zowel Lau als Belinda hebben daar veel historie op liggen. Mooi om te zien dat dat geëerd werd met afremmen, een oproep op de marifoon, toeters, de bemanning met vlaggen aan dek.

In Oberwinter worden we ontvangen door een klagende havenmeester wiens wereldbeeld is samen te vatten met Duitsers werken niet meer, de Polen wel maar die begrijpen helemaal niets en verder zit er ook heel veel tegen…doet u maar 20 euro zonder bonnetje dan zijn we helemaal klaar.

We zijn nu in Koblenz bij de Deutsche Eck, daar waar de Moesel in de Rijn stroomt en waar de Rijn stroomopwaarts door het gebergte gaat met Lorelei en ander hoogtepunten. Daarover en het begin van de Main volgende week meer…als de KPN het toestaat…want daarmee lig ik al dagen in de clinch over het niet functioneren van hun abonnementen…daar kan ik inmiddels een boek over schrijven, maar ga ik nog wel eens een aparte episode aan wijden.

Cheers, Andre

Praagse Lente en Turkse Winter

Kennen jullie die van die familie die naar Porto ging…ze gingen niet! De laatste voorbereidingsweken voor ons vertrek vrijdag as. stonden bol van momenten dat je je even in je arm knijpt om zeker te zijn dat je niet in een bizarre droom bent beland. Dat begon natuurlijk al bij de vorige episode met een  bejaarde die een leuke avond-,mond- en bips-vullende film liet maken en dacht dat ze die film helemaal voor zichzelf kon houden…daarna is het er niet minder bizar op geworden.

Laura en Ricardo zouden ons afgelopen week meenemen voor een reisje naar Porto. Erg leuk! Ware het niet dat je dan over Frankrijk moet vliegen…dat land waar Klaver/Roemer-achtigen iets te lang de gelegenheid hebben gehad het naar de kloten te helpen…waar elk arbeidsconflict wordt gestart met het blokkeren van het land…in dit geval blokkeerden de air traffic controllers het luchtruim.

20170225_104139000_iOS (2)De avond voor vertrek dus het bericht dat de vlucht niet doorging. Kan je lang over klagen, maar je kan ook een cirkeltje rond Lemmer trekken met met de auto te bereizen hoogtepunten…en zo zijn we in Praag terecht gekomen. Ooit in 1990 geweest met Belinda en nu dus met de kinderen. En dat is alsnog een heel mooie trip naar een heel mooie stad in heel mooi gezelschap geworden…alhoewel het vervoer een uitdaging op zich was. Onlangs heb ik onze 2 auto’s (een grote en een Fiat 500) ingeruild voor 1 heel klein autootje…met 2 heel kleine stoeltjes. Gelukkig hadden de kinderen deze reis aangeboden en beschikt Ricardo sinds kort over een lease-auto…een Volvo V40 D2…zo heet dat.

Een prima auto om met 4 mensen op reis te gaan…ware het niet dat het een Volvo is. Mensen die mij wat beter kennen, kennen mijn mening over deze Zweedse sleurhut, paardentrailer, fietsrek en mannen-met-hoed verplaatsende hokken die nooit van de linkerrijstrook te branden zijn. Daarbij is dit een D2…nooit geweten maar dat is Zweeds voor zønder møtør…en dan door der Heimat…het beloofde land voor elke petrolhead! Op een gegeven moment heb je een Heimatwaardige snelheid op de teller staan…en dan besluiten een paar truckers dat ze in de verkeerde volgorde rijden…daarna heb je weer alle tijd om je te scheren, koffie te zetten etc. voordat je weer wat snelheid hebt. Hierdoor wel meer begrip gekregen voor het gedrag van homo-volvus…je hebt het gewoon te druk met al deze zaken om ook nog normaal terug te keren naar de rechter rijstrook.

Ik zal hier ook maar gelijk alles eruit gooien: het volgende bizarre nieuws is dat ik een iPhone heb. WAT??!! …EN in een Volvo EN een iPhone! What’s next? op Jesse stemmen?? Nee zo gek wordt het niet. De reden voor deze switch to the dark side werd ingegeven doordat ik een Drone heb gekocht om nog mooiere opnames te kunnen maken van onze reis…voor zo’n ding heb je echter een Android of IOS scherm nodig. Dit in combinatie met het overlijden van mijn trouwe Windows Phone en het beschikbaar willen hebben van een aantal navigatie apps die alleen op IOS beschikbaar zijn hebben mij gedwongen aan te sluiten in de kudde…mèhèh (hoe schrijf je eigenlijk het geluid dat een schaap maakt?).

Inmiddels heeft Mr.Bean2 weer een natte buik (nee, hij doet niet aan plas sex)…en ook dat ging niet zonder een bizar momentje. Alles ging voorspoedig, alles nagekeken, boot in het water, motor start direct, etc. We varen vanaf de werf het Ijsselmeer op naar de sluis…dan horen we een vreemd piepend geluid uit de machinekamer…uit elke andere kamer prima, maar uit de motorruimte voorspelt dit niet veel goeds. Meters op dashboard staan goed, kijken in motorruimte, duidelijk wat rook. Het is snel duidelijk dat de koelwaterpomp impeller verbrand is. Motor uit en daar drijf je dan dicht bij de dijk, stevig windje richting diezelfde dijk… Hulpmotor starten maar we zijn inmiddels zo dicht bij de ondieptes dat daar amper mee te maneuvreren valt, dan maar het anker uit. Gelukkig had ik net een nieuw (veel beter Spade) anker gemonteerd en dat verdiende zich direct terug. Binnen no time lagen we vast. De havenmeester van Jachthaven de Punt belde ondertussen ook nog. Hij had ons in de penibele situatie zien drijven. Goede service en oplettendheid!

Uurtje sleutelen en gelijk geleerd dat voor de vervanging van de impeller de hele waterpomp eraf moet. Nieuwe impeller erin en we konden weer verder…nadat we het anker eerst uit de klei hadden gevaren…dat zat zo vast dat het op de lier er niet uit wilde komen…goed teken! en goede oefening van een noodsituatie!

Inmiddels ligt Mr.Bean2 weer voor de deur en kunnen we de laatste hand leggen aan de voorbereidingen. Belinda is inmiddels druk met schoonmaak en vooral bevoorrading…het wordt een soort van SRV-boot.

En dan zijn er de verkiezingen, waar we nog net even aan mee kunnen doen. Geregisseerd of niet een mooie gelegenheid voor Rutte om een ver piswedstrijd met kampioen ver pissen Erdogan (…zou hij in dat filmpje…?) te beginnen. Op zich niet zo’n punt, ware het niet dat wij naar Turkije varen en er geen andere mogelijkheid is om naar de Middellandse Zee te komen vanaf de Donau. Ik denk dat we maar geen Nederlandse vlag voeren, de Franse kan ook niet, want die wordt in de fik gestoken…zouden ze daar ook last hebben gehad van de staking??

Mooi dat in Nederland het gezonde verstand gewonnen heeft…alhoewel met steeds kleinere marge…er zijn bijvoorbeeld 200.000 (!!) stemgerechtigden die op DENK hebben gestemd…probeer je dat eens voor te stellen. Je ziet een willekeurig interview met Kuzu en DENKT daarna: geweldig, daar ga ik op stemmen. Dat is dus 200.000 keer gebeurd!…over sommige dingen moet je maar niet teveel nadenken…

Nu ik er overigens over naDENK is het niet Erdogan in dat filmpje. Zoveel machtswellust moet wel compensatiegedrag zijn voor een uiterst klein en slap onderdaantje.

…en met die geruststellende gedachte gaan we jullie verlaten in dit mooie landje. De volgende episode gaan we in op de eerste schermutselingen op de Rijn.

Cheers, André

600x600bb

 

 

 

Een hele plas!

Ik hoop niet dat deze titel aanleiding is voor een geblondeerd bejaard urinoir om mij voor de rechter te slepen. Inmiddels is wel aangetoond dat ochtend urine gezonder is dan de avondplas…daar ga je namelijk van denken dat je sexfilmpjes kan laten opnemen die nooit op het web verschijnen…

Hoe leuk ook, daar gaat het hier helemaal niet over. Deze keer weer een verhaal uit de oude doos (sorry, flauw): De eerste keer dat we de grote plas over gingen steken naar Engeland. We kunnen het ons nu bijna niet meer voorstellen, maar dat was heeeeel spannend!

office-lens_20170215_120823_processed-2Zomer 1998. We varen met de Pegasus…jullie weten nog wel, die 10 meter “speedboot” met 2 enorme V8 big blocks en bijbehorend benzineverbruik. Ja, je lees het goed, die dingen deden het niet op diesel. Gewoon 700 liter Euro erin en je kon weer ff. We hadden gepland om langs de Belgische kust naar Duinkerken in Frankrijk te varen en van daar over te steken naar Dover. Een route die de Engelsen al uitgebreid hadden getest in 1940…met enige aanmoediging van onze oosterburen.

Dus bij Stellendam naar buiten, uitgezwaaid door mijn vader die daar “toevallig” was, door het Slijkgat (nee, ik ga er niet meer leuk over doen), naar Blankenbergen. De jaren hierna een favoriete bestemming met de Warp11…tot de EU ook België dwong belasting te gaan heffen op diesel voor waterport. Van Blankenbergen naar Duinkerken. Blankenbergen ziet er niet uit (de hele Belgische kust is een soort van “lelijke flats aan zee”) maar heeft wel een leuke Belgische vakantiesfeer, lekker eten en drinken en veel mensen die Vlaams spreken…en dat klinkt nou eenmaal gezelliger. Duinkerken is een heel ander verhaal. Het meest desolate industriële gat dat ik ken aan de kust. Volgens mij zijn er na de Duitsers in 1940 geen toeristen meer geweest…en dat is te zien. De Jachthaven ligt ook nog eens kilometers van de stad en is op zich al een ongezellige bende.

De opbouwende spanning – want de volgende dag zouden we oversteken – zorgde samen met de beperkte hoeveelheid walstroom voor een memorabel moment. De Pegasus was een Regal van Amerikaanse makelij. Amerikanen vinden gas op een boot gevaarlijk (700 liter benzine niet) dus bouwen ze een elektrisch kooktoestel in. Als backup zitten er dan 2 alcoholbrandertjes onder…maar daarop is amper iets te koken. De Pegasus had geen generator, dus voor elektrisch koken afhankelijk van walstroom. Elke haven waar we aankwamen was dit altijd een belangrijk onderwerp, vooral voor Laura…want die wilde uit eten…en dat deden we meestal als er geen of te weinig walstroom was.

office-lens_20151202_091205_processed

Keuken met het gewraakte kooktoestel

Belinda had beloofd pannenkoeken te bakken…maar na een paar minuten klapte de walstroom er al uit. Dan maar een poging op de alcoholbrander…terwijl er natuurlijk stevig gekankerd werd over het “niet uit eten”, het “klote kooktoestel”, het “klonterige beslag” etc. etc. Lang verhaal kort was ik het op een gegeven moment zo zat dat ik de bak met beslag vanuit de keuken door de kuip overboord smeet…daarbij een spoor van pannenkoekbeslag door de boot trekkend… Nu zijn er mensen waarvoor dit soort uitspattingen regelmatige kost zijn…maar ondergetekende staat bekend als de (saaie) kalmte zelf. Laura en Ricardo waren dus behoorlijk onder de indruk van wat er gebeurde en het is heel lang een smeuïg verhaal gebleven. Zeker omdat ik ook nog riep weer terug te willen varen…zover is het niet gekomen.

De volgende dag dus naar Dover. Uiteindelijk blijkt dat natuurlijk weinig voor te stellen. Wel mooi om voor het eerst vanaf je eigen boot de white cliffs en Dover castle te zien opdoemen. Vervolgens kennisgemaakt met de Engelse Zuidkust en Wight. Met een boot kom je op plekken waar je normaal niet zo snel zou komen. De Zuidkust is prachtig en wordt alleen maar mooier hoe verder je naar het  westen gaat. In veel dorpjes lijkt de tijd in de jaren 50 te zijn gestopt.

Overigens zijn er ook dorpen waar voor de bewoners de tijd niet stil heeft gestaan. Eastbourne spande de kroon. Dit is echt een willekeurige foto van het straatbeeld. De meeste mensen hadden de landing van William the Conqueror nog meegemaakt.

office-lens_20170215_125853_processed

Slag bij Hastings nog vers in het geheugen

Veel plaatsen waar we later nog vaker zouden komen hebben we toen voor het eerst gezien: Brighton, Portsmouth, Isle of Wight, River Hamble, River Beaulieu, Buckler’s hard…en nog veel meer.

We moesten ook wennen aan de heftige eb en vloed stroom in het Kanaal. Nadat we in Portsmouth Nelson zijn boot hadden geïnspecteerd wilden we naar Cowes (op Wight). Klein oversteekje. Wind was west 5-6 en er stond een spring-eb-stroom. De havenmeester gaf aan dat het buiten best ruig was in die omstandigheden terwijl ik (natuurlijk) dacht dat dat wel meeviel. Uiteindelijk is dit de enige keer geworden dat de kinderen ook binnen de zwemvesten aan moesten…

office-lens_20151202_091227_processed

Ingebouwde trampoline in de punt

Overigens vonden Laura en Ricardo ruige golven met deze boot meestal geweldig. Ze gingen dan binnen op hun 2 persoon bed  in de punt liggen en kwamen dan bij elke golf helemaal los van het bed soms het dak aantikkend.

De heftige eb en vloed in combinatie met het ontbreken van waterwerken als sluizen (waar wij zo aan gewend zijn) leidt ertoe dat je veel rivieren met vloed op kan varen naar het volgende trutdorpje…maar wel op de tijd weer weg moet zijn als het water het dorp met de eb verlaat, zoals hier in Wareham.

Het was ook de eerste keer dat we de Beaulieu River op voeren naar Buckler’s Hard. Eén van de meest bijzondere plekken. Onderdeel van het estate van Lord Montagu. Hier werden de oorlogsschepen uit de tijd van Nelson gebouwd. His Lordship heeft naast dit estate en het kasteel ook nog 1 van de mooiste automusea ter wereld in het dorpje Beaulieu.

De dames hadden zich verheugd op een mooie wandeling door de New Forest langs de rivier van Buckler’s Hard naar Beaulieu (ca. 3km). Ricardo heeft meer de genen van zijn vader en haat elke beweging die niet gemotoriseerd is. Al voordat we aankwamen was er dus al een stevige lobbystrijd op gang gekomen tussen de wandelaars en de avontuurlijker ingestelden die met de rubberboot (en 5pk yamaha) het erop wilden wagen om de rivier op te varen naar Beaulieu…en dan hopen dat er nog genoeg water was voor de terugtocht. Nu zijn ook wij een normaal gezin…dus de dames wonnen. Ricardo mopperend er achteraan sjokkend.

Beaulieu is een belevenis op zich. Los van de top-in-English-truttyness mogen de paarden er vrij rondlopen…en mag je ze niet hinderen of verstoren…als ze dus op de weg gaan liggen moet je ff wachten…

Omdat de tocht door de New Forest nogal lang duurde kwamen we pas ca. 4 uur in Beaulieu aan…en het automuseum, dat de enige motivatie voor Ricardo vormde om zijn gepijnigde benen nog langer te martelen, ging om 5 uur dicht…en om nu 4x een stevige entreeprijs af te tikken voor nog geen uurtje ging me net ff te ver…tot op de dag van vandaag heeft Ricardo me dit nog niet vergeven…

En op dat dieptepunt moet ik jullie achterlaten. Hieronder nog wat foto’s van deze reis uit een tijd van rolletjes en ontwikkelen. Volgende episode nog even over de laatste voorbereidingen voor we 24 maart van wal steken!

Cheers, Andre

 

 

Dertig tonnen Diesel

Henk Wijngaard zong het al: “met mijn 30 tonnen diesel, ver van huis maar in mijn sas”. Ik heb net even zeer grof onze reis, die 24 maart aanvangt, getekend in het navigatieprogramma:

capture

Rondje Europa

Dat vertelt mij doodleuk dat dit zo’n 9000 zeemijl is! De ervaring van afgelopen jaar leert dat je dit bijna maal 2 kan doen voor de mijlen die we werkelijk gaan varen…dat is dus zo’n 15000 zeemijl…x 2,2 liter/zeemijl gemiddeld verbruik is dus zo’n 30 ton diesel die we gaan verbranden. Gelukkig beginnen we met 4 ton belastingvrij sap uit Helgoland en 1300 zeemijl bergje af varen over Die schöne blaue Donau van Der Heimat naar de Zwarte Zee.

Voordat Mr.Bean2 in Beieren de Donau in kan varen, moet ze echter nog een stuk de Rijn en Main opboksen. Speciaal voor de Rijn gaat Lau de eerste week mee. Hij is schipper op de Henry Dunant en heeft, in tegenstelling tot mij een Rijn patent…en dat is verplicht voor alle schepen > 15 meter…en het is Der Heimat dus “Orders always must be obeyed!”. Als we bij Frankfurt de Main indraaien stapt Lau op de trein en moeten we het verder zelf rooien…nou ja zelf…de aanmeldingen van op- en (hopelijk) afstappers stapelen zich alweer op.

Dit wordt geen reisje dat we in een jaar gaan doen. We gaan dus op de boot wonen en vliegen af en toe voor een paar weken naar huis. Mr.Bean2 gaat de komende jaren niet terugkeren in Nederland. Dat betekent dat we de afgelopen maanden veel energie in de voorbereidingen hebben gestoken. Dat varieert van het in orde maken van alle zeekaarten op papier en elektronisch tot het technisch onderhoud, zorgen voor reserve onderdelen en het doen van de aanpassingen die we afgelopen jaar bedacht hebben.

Afgelopen week is Mr.Bean2 uit het water gegaan voor onderhoud aan het onderwaterschip. De komende weken moet er dus een nieuw laagje antifouling onder gesmeerd worden, stabilizers onderhouden, nieuwe anodes gemonteerd en alles nagelopen.

Maar eerst zijn we naar de Bootshow in Dusseldorf geweest. Dat is de grootste bootshow ter wereld…maar daar gingen we niet voor. Eigenlijk heb ik een hekel aan dit soort boot- en/of autoshows. Tijdens de voorbereidingen en het lezen van wat blogs van mensen die soortgelijke reizen hebben gemaakt stuitte ik op de EMYR, de Eastern Mediterranean Yacht Rally. Een soort van tour tocht voor jachten in de Oostelijke Middellandse Zee. Origineel ging dit van Istanbul langs te Turkse kust naar Cyprus, Syrië, Libanon, Israel en Egypte…jullie begrijpen dat deze tocht de laatste jaren wat uitdagingen kent. Men is echter van plan hem in een verkorte versie te gaan varen. Hasan Kamac leidt dit alles en heeft veel contacten met jachthavens en autoriteiten in dit gebied. Hij kan ons dus prima helpen met de formaliteiten in Turkije en Cyprus en goede tips geven. Ze staan met een stand op de beurs en afgelopen maandagavond organiseerde Hasan in de Dusseldorf Yacht Club een diner voor oud-deelnemers waarvoor wij ook uitgenodigd waren. Hierbij ook 2 Nederlandse echtparen die afgelopen jaar de reis via Donau en Zwarte Zee naar Turkije hebben gemaakt. Erg veel goede info en praktische tips.

Op de bootshow hadden ze 1 hal helemaal ingericht met allerlei landen die zich hier presenteerden. Dus naast Turkije leuke gesprekken gehad met vertegenwoordigers van Griekenland, Tunesië, Kroatië en Italië. Het ging er al zeer Mediterraan aan toe met allerlei Jachthavens die wel een “special price for you” konden maken. Elke plaats en eiland is ook verreweg het mooist van de hele Middellandse Zee en heeft de beste haven. Geweldig!

Terug naar Mr.Bean2. Eén van de vele aanpassingen is de montage van een zeil. Wat zegt U??!! Ja, je leest het goed: de Huizinkjes hebben nu een boot met een zeil.

In dit geval is het echter een steunzeil niet bedoeld voor voortstuwing maar om het schip een grotere stabiliteit te geven. Deze zomer afgekeken in Noorwegen waar bijna alle visboten ermee varen. Mr.Bean2 heeft hydraulische stabilizers (grote vinnen onder water die computergestuurd hydraulisch bewegen om slingeren tegen te gaan)…maar dat blijft mechanisch…en gaat een keer kapot. Een steunzeil kan dan een mooie aanvulling zijn. Hiernaast werken de stabilizers alleen als de boot snelheid heeft. Het steunzeil kan ook geankerd het slingeren dempen…en het staat gewoon stoer!

Gelijk ook de erectieproblemen van Mr.Bean aangepakt. Omdat we een heel stuk over de rivieren gaan varen moet vaak de mast naar beneden. Op dat moment mis je echter (deels) diverse antennes, toplicht, radar…kortom alle zooi die in de mast gemonteerd zit. Hij moet dus ook makkelijk weer omhoog kunnen. Daarvoor zit er een grote (400 kg) gasveer gemonteerd. Door alle extra’s die door de jaren heen in de mast zijn gekomen en waarschijnlijk veroudering van de veer wordt het steeds moeilijker de paal omhoog te krijgen…en dat kan een heer zich niet laten gebeuren. Inmiddels ligt een nieuwe 500kg gasveer klaar voor montage in de hoop dat dat weer een uiterst viriele boot oplevert.

En op dat hoogtepunt ga ik jullie verlaten. Volgende keer waarschijnlijk nog wat verhalen uit de Nautische historie voordat we eind maart van wal steken.

Cheers, Andre

 

 

De Zoute Dame

Een heel mooi 2017 gewenst vanaf Mr.Bean2! En natuurlijk gaat het weer een mooi jaar met veel nieuwe herinneringen en ervaringen worden. Het kan ook alleen maar beter gaan want ik ben op oudejaarsdag met een stevige griep mijn bed in gegaan en daar een aantal dagen mee bezig geweest…en nee, ik heb geen nieuwe Oekraïense vriendin die “Stevige Griep” heet…

Als werkgever was 1 van mijn irritante uitspraken: “ziek zijn is een keuze”. Je begrijpt dat ik daar veel vrienden mee maakte en diezelfde vrienden nu hun kans schoon zagen deze even in te wrijven. Voor masochistische types onder jullie kan ik nog het Andre Huizing hulpboekje aanraden. Hierin hebben ze bij mijn afscheid van mijn laatste bedrijf (Avanade) mijn meest irritante one-liners verzameld.

Omdat de druk om weer een episode te schrijven in de donkere dagen tot ongekende hoogte opliep, dit keer een avontuur uit het verre verleden. Jullie weten dat ik op mijn 18e mijn eerste eigen speedboot (Sea Ray 190) kocht. Minder bekend is misschien dat de jaren tot ik Belinda leerde kennen (mijn 24e) niet gekenmerkt werden door het meest verantwoorde en serieuze gedrag. Deze boot en ook snelle auto’s, in mijn geval Alfa GTVs, speelden daar een belangrijke rol in. Door recente ontmoetingen met wat jeugdvrienden borrelden weer een paar van die verhalen op. Bij elkaar genoeg voor een boek, maar laten we eens beginnen met “De Seute Deern”.

De vriendengroep op die schitterende zomerdag in 1982 aanwezig op de boot op het Brielse Meer: HansG, HansM, KeesB, HenkM en waarschijnlijk nog 1 of 2 waar ik niet zeker van ben. Als we niet gingen waterskien hadden we nog wel eens de idiote neiging om het Brielse Meer af te varen door het voedingskanaal, dan door de sluis naar de Oude Maas, Nieuwe Maas en dan in de Leuvenhaven (Rotterdam Centrum) aanleggen voor een Big Mac en een paar biertjes…in die tijd zaten we wat minder met de combinatie van alcohol en boot besturen… Waarschijnlijk was dit veruit de duurste manier om naar Rotterdam te gaan voor wat versnaperingen…maar wel veruit de stoerste. Vooral volgas door ’s werelds grootste haven met alle golfslag van de grote schepen zorgde voor veel blessures en angstaanvallen bij de crew.

Na gedane zaken dezelfde weg weer terug. In het kleine sluisje naar het Brielse Meer toe is het op dit soort dagen altijd megadruk. We hebben mazzel als we als eerste de sluis in kunnen varen vanaf de Oude Maas…kan ook iets met de snelheid van aanvaren te maken hebben gehad…

00%20-%20het%20stormachtige%20leven%20van%20kapitein%20rob%20-%201978Wij liggen dus met de neus bij de sluisdeur. Naast ons aan de andere muur ligt een klein stalen kajuitzeilbootje: “De Seute Deern” met een wat alternatief stel erop. Hij is de roodharige broer van kapitein Rob  compleet met pijp…en Zij…ja…zij is duidelijk de Seute Deern. Achter ons ligt een stalen motorkruiser met de familie van Haagse Harry erop. Hij zit met zijn 140kg aan bierbuik, kale kop en tattoos op een tuinstoel op zijn voordekje met een glas en fles whiskey bij zich en vermaakt zich prima. Inmiddels is bij ons ook de, normaal zeer serieuze, stemming omgeslagen in een zeer jolige.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De gewraakte deur. Rechts lagen wij. Links vooraan de Seute Deern

Door de drukte duurt het vollopen van de sluis vrij lang. Een paar bemanningsleden klimmen op de sluismuur om op de kant te gaan kijken. Ik zit op het voordek. HansG krijgt hierdoor een briljant idee. Om mij te laten schrikken pakt hij en stoeptegel en gooit die van bovenaf de muur vlak naast mij en de boot in de sluis. Ik zeiknat…iedereen lachen…Haagse Harry nog het hardst. Kapitein Rob keek echter steeds zuurder onze kant op…kon ook iets met alle toespelingen van mijn keurige bemanning op de relatie tussen zijn bootsnaam en zijn vrouw te maken hebben…

Op dat moment stormt echter de sluiswachter uit zijn hok…”of we helemaal achterlijk geworden waren”…hij klonk alsof hij het antwoord op die vraag al wist…had ik al gezegd dat wij vlak bij de deur lagen? Zo’n sluisdeur sluit onder water af op een glad plateau waar hij overheen draait. Het is niet zo moeilijk te bedenken wat er met die afsluiting gebeurd als daar een stoeptegel tussen geperst wordt…

“Wie is de eigenaar van die boot?” schreeuwt de duidelijk ontdane sluiswachter naar ons keurige gezelschap. Alsof het afgesproken is steekt iedereen zijn hand op: “ja, die is van mij”. Zelfs Harry doet een claim. “Deze sluis gaat niet open voordat de eigenaar zich bekend maakt” wordt de druk opgevoerd. Haagse Harry begint zich steeds beter te vermaken en is duidelijk blij met zijn eerste rangs positie. RooieRob trekt het inmiddels niet meer en schreeuwt “ik ben van de waterpolitie en ga hier werk van maken”. Dit leidt tot grote hilariteit en HansM ziet er wel een aanleiding in om op John Cleese wijze met vinger onder de neus een Hitlergroet aan Rob te brengen terwijl hij aangeeft Generaal buiten dienst te zijn. Bijtend op zijn pijp verlaat Rooie nu zijn Seute Deern (x2) en klimt op de muur naar de sluiswachter. Beide verdwijnen in het hokje. Dit leidt natuurlijk weer tot hardop uitgesproken vraagtekens bij de geaardheid van Rob aan het adres van zijn Zoute Dame.

Lang verhaal nog langer: Rob blijkt ECHT bij de waterpolitie te werken! En heeft vrij vlot uitgevonden dat de YE-13-78 van ene A.Huizing is. Dus ondergetekende wordt bij de mannen in het hokje ontboden terwijl de hilariteit in de sluis inmiddels een hoogtepunt heeft bereikt in een mix van mensen die ervan balen grote vertraging op te lopen door zo’n stel snotapen tot types die het als welkome afleiding zien op hun saaie-dagtochtje-met-schoonfamilie.

Leuke bijkomstigheid is dat mijn vader ook A.Huizing heet en we bij elkaar 3 boten hebben die ze door een foutje allemaal aan mij toeschrijven. RooieRob is inmiddels bijna niet meer tot bedaren te brengen en blijft uitvaren tegen mij over mijn onverantwoorde gedrag. De sluiswachter geeft aan de deuren niet te willen openen voordat er op mijn kosten duikers bij zijn geweest. Ik blijf ze wat vragend aankijken en vraag me hardop af wat ik te maken heb met een flauwe grap die nota bene ten koste van mij is uitgehaald terwijl ik de dader niet gezien heb en niet ken. Ik wens ze veel succes met hun beslissingsproces en ga weer terug naar de boot…in het voorbijgaan HansG vertellend niet op de boot te stappen voordat er een oplossing is…ik wist niet zeker of iemand daadwerkelijk gezien had dat hij het deed.

Inmiddels is Haagse Harry overgegaan tot het distribueren van glazen whiskey onder mijn bemanning…hetgeen het niveau wel naar een volgend, maar niet echt gewenst level brengt. Als dan ook na enige tijd Rob weer afdaalt op zijn Seute Deern en de volledige bemanning, inclusief Harry hem een saluut brengt zijn de rapen wel gaar. Rob verdwijnt in zijn kajuitje waar zijn vrouw al een tijdje dekking zoekt.

Om voor mij onbekende reden besluit de sluiswachter na enige tijd toch de sluis gewoon te openen…en dat gaat goed. Hoop herrie om niks dus. De Amerikaanse benzineslurper wordt weer tot leven gewekt en onder het uitwisselen van hartelijke groeten gaat het gas erop richting het Brielse Meer.

Om maar in de Whiskey te blijven…nothing changes…really…

Volgende keer gaan we kijken naar de mooie plannen voor dit jaar!

Cheers, Andre

 

 

Amateurs building boats

Ik had jullie nog wat episodes beloofd. Waarschuwing vooraf: deze is wat technischer en gericht op mensen met een interesse (en mogelijk investering) in de watersport…en mijn doorgaans optimistische aard wordt hier overschaduwd door frustratie over zoveel onkunde, respectloosheid voor klanten en domweg gestuntel.

Na zo’n grote reis en met de volgende plannen al weer wat concreter sta ik met een behoorlijk lijst in mijn handen van zaken die gerepareerd en aangepast moeten worden. Aanpassingen variëren van een lichtje in de keukenkast (ja, die kast die ontstaan is door de verwijdering van de afwasmachine) tot een steunzeil in de mast. Over die zaken kunnen we het nog wel eens hebben. Dit keer wil ik het hebben over reparaties aan boten die vooral te maken hebben met het vaak abominabele niveau in de industrie die zaken voor de watersport fabriceert. Ik heb al wel eens eerder gezegd dat het een grote fout is dit niveau te vergelijken met andere in serie gebouwde kostbare consumentengoederen zoals auto’s…het komt helaas niet in de buurt.

funny-boat-28Laten we beginnen met dat “kostbare”. Producten voor de watersport zijn extreem duur. Een voorbeeld: in Mr.Bean2 zit voor zo’n 35000 (!!) euro aan Raymarine instrumenten. Dit is volgens de originele rekeningen uit 2007. Dat moet dan wel heel bijzonder spul zijn waar je mee naar de maan kan of zo? Nee, in essentie is het gewoon een snelheidsmeter, dieptemeter, windmeter, radar, stuurautomaat en TomTom voor op het water. Toegegeven: een paar schermpjes zijn dubbel vanwege extra stuurstand op de Flybridge…maar dat is het. De TomTom is in dit geval een 12″ schermpje (E120) die zo’n 5000 euro heeft gekost…Ja, u leest het goed, een 12″ LCD schermpje met wat intelligentie, kaartlezer en aansluitingen waar mensen zoals ik 5000 euro voor betalen…omdat het “speciaal voor een boot” is.

Dat moet dan wel heeeeel erg goede kwaliteit zijn hoor ik je denken. Alweer mis! Ik vind het troep. Van het scherm is de backlight ermee gestopt na 1100 bedrijfsuren (bij je TV is dat nog geen jaar TV kijken). Als je dan op internet kijkt, blijkt dit een normale kinderziekte te zijn van dit scherm. We hebben het hier over een cruciaal veiligheidssysteem op zee. De afstandsbediening van de stuurautomaat doet het vaker niet dan wel. We hebben het dan over de besturing van een 50tons boot die het meestal niet doet. De sonar geeft af en toe de diepte aan, meestal niet…etc…

thumb_img_3302_1024

Toen deetie ut nog

Gelukkig heb ik het navigatiesysteem dubbel uitgevoerd. Naast deze troep zit dus een normale Windows10 PC met 22″ touchscreen ingebouwd + nog wat spul. Totale kosten zo’n 1000 euro…en dat doet het altijd feilloos…maar ja, dat is dan ook niet “speciaal voor een boot” en “designed for the harsh marine environment”…

Elke fabrikant van scheepselektronica heeft overigens zelf goed door dat ze het op kwaliteit en functionaliteit niet winnen, dus verzinnen ze van alles om klanten (lees: slachtoffers) te “binden”. Het mooiste voorbeeld bij Raymarine is het netwerk waarover de instrumenten ook aan elkaar kunnen melden dat ze het niet doen. Ze gebruiken normaal huis-tuin-en-keuken ethernet (dat is wat je thuis ook hebt voor internet aansluitingen enzo) maar noemen dat heel ingewikkeld. Het RJ45 netwerkstekkertje (kent ook iedereen van zijn router of modem) hebben zij zodanig aangepast dat alleen hun kabeltjes passen. Een 1,5 meter kabeltje dat normaal een paar euro kost, kost met deze stekkertjes 60  euro…I kid you not! Een netwerk switch van een paar tientjes kost met deze aansluitingen zo’n 300 euro (!)…en er zijn dus mensen die dit spul kopen…het klopt dus: mensen willen in de maling genomen worden.

Laten we het dan eens over de boot zelf hebben. Zoals jullie weten hebben we door de jaren heen diverse merken boten gehad. Er zijn maar een paar fabrikanten die echt grote series op een industriele en professionele schaal bouwen. Sea Ray is een voorbeeld bij de (snelle) motorboten, Bavaria bij de zeilboten. Dit zijn producten waar je van tevoren weet wat je krijgt en betaalt zonder al teveel verrassingen. Bij Sea Ray hoge kwaliteit met weinig design, bij Bavaria ontbreken beide in zekere mate…maar daar is de prijs ook naar. Je gaat niet naar de McDonalds voor haut-cuisine…

funny-boat-36Aan de andere kant van het spectrum zijn de volledig custom one-off schepen variërend in kwaliteit van: ik-heb-wat-tekeningen-en-een-lasapparaat tot Royal-Huisman-onbeperkt-budget.

Het grootste deel van de boten in de watersport komen echter van fabrikanten die beperkte series bouwen…en dat kan nog wel eens de misplaatste indruk wekken van doorontwikkelde designs en productiemethoden…NOT…vaak blijft het eerste exemplaar net drijven en wordt over de rug van de eerste klanten de kinderziektes eruit gewerkt…als je mazzel hebt.

Hoe zit dat bij Mr.Bean2? hoor ik de paar volhardende geïnteresseerden denken die dit nog lezen. Selene is een relatief grote werf in China. Volgens ingewijden zeer professionele productiemethoden, ISO gecertificeerd etc. De schepen worden conform de hoogste keuringsgraad (Ocean going CE-A) gebouwd. Selene is onderdeel van het veel grotere Jet-Tern concern dat vooral bekend is van bestek en keukengerei…er zit dan ook een erg mooi custom Selene bestek bij de boot.

Wij hebben rompnummer 41 van het model 53. Dat betekent dus dat er al 40 van dit type gebouwd waren voordat Mr.Bean2 het levenslicht zag in 2007…voor dit type en formaat boot is dat best veel. Dit alles bij elkaar geeft de verwachting dat alle stupiditeiten er wel uit zijn…NOT. Wij zijn de eerste eigenaren van deze boot die hem intensief gebruiken voor waar hij voor gemaakt is: long-range cruising. Dat betekent dat wij, ondanks de leeftijd, de eersten zijn die tegen ontwerp en constructiefouten aan lopen. De belangrijkste:

  • 249574-if-we-were-on-a-sinking-ship-and-there-was-only-one-life-vest-i-would-miss-you-so-muchDe uitlaat van de nood-motor was verkeerd ontworpen. Dit is de Yanmar die bijna nooit gebruikt wordt en er staat voor als het allemaal fout gaat. In dit geval was dit dus het eerste wat ermee stopte…een soort van lood gevuld zwemvest…gelukkig hadden we hem nog nooit echt nodig. De fout in het ontwerp was van een kinderlijke eenvoud. Op een boot loopt het koelwater door de uitlaat naar buiten…om te voorkomen dat het terugloopt zitten er zwanenhalzen in die pijp. In dit geval had een licht bij Selene bedacht om de laatste zwanenhals hoger te maken dan de “riser” die aan de motor zit. Dit creëert een U-vorm waar water in blijft staan. Omdat dit een motor is die nooit draait is er geen uitlaatgas druk…dus als de boot stevig gaat schommelen klotst het water aan de laagste kant uit deze U-vorm…in dit geval dus in de motor…zout water in een motor is total-loss.
  • De kiel van de boot is hol en gevuld met ballast. Hier doorheen loopt ook de schroefas met lagers. Lang verhaal kort zat hier een constructiefout waardoor de holle ruimte in de kiel zich vulde met water. Daar zou je nooit achter komen ware het niet dat er een gaatje in het polyester zat boven de kiel waardoor er steeds een beetje water in de bilge (de ruimte in een boot boven de kiel) kwam en het een hele tijd duurde voordat ik begreep waar dat vandaan kwam.
  • Een polyester boat wordt in een mal gemaakt. Bij Selene is dat prima voor elkaar met de beste materialen en zwaarder gebouwd dan je ooit nodig zal hebben…echter als die boot uit de mal komt gaan ze er wat gaten voor deuren etc.in zagen…en dat werken ze dan af met plamuur…en laten ze daar nu een verkeerde samenstelling voor hebben gebruikt die na enige tijd bubbels vormt (voor de kenners: geen osmose, dit is gewoon boven de waterlijn)…dus ook bij de 41e hadden ze dat nog niet door…
  • Deze is om te lachen…als het niet zo serieus was. Een serieuze boot heeft allerlei brandbeveiligingssystemen. Zo heeft Mr.Bean2 bijvoorbeeld een automatisch blussysteem etc. Er zitten ook emergency-shut-offs op de brandstof tanks. Je kan in de salon dus aan 2 knoppen trekken en dan zou de dieseltoevoer afgesloten moeten worden. Toen ik er eens voor ging zitten hoe de brandstof circulatie georganiseerd was begreep ik er geen snars van. Gelukkig was ik niet gek, maar de chinees die dit had aangelegd. De shut-off kranen zaten namelijk helemaal niet op de aan- afvoer van diesel maar op de slang die beide tanks verbindt…hoe hard je ook aan deze knoppen trekt, je sluit helemaal niks af…goed om te weten als je nog geen brand hebt…

Inmiddels zijn al deze zaken prima gerepareerd (b.v. een nieuwe Yanmar met aanpassing van het uitlaat ontwerp). En laat ik heel duidelijk zijn: Selene bouwt 1 van de beste boten in de industrie…dat zegt echter meer over die industrie dan over Selene.

Het meest stuitende komt echter nog. Hoe denk je dat een producent die dit soort overduidelijke ontwerp en constructiefouten maakt omgaat met zijn klanten (lees: slachtoffers)? “Kwaliteit zit niet in het vermijden van fouten, maar de wijze waarop je ermee omgaat”. Ben bang dat ze in deze industrie die les nooit hebben gehad. Het draait om: ontkennen en verdedigen. Geen hulp, geen schadevergoeding, geen verantwoordelijkheid nemen voor je fouten, glashard ontkennen en/of verschuilen achter procedures. Howard Chen, de baas van Selene, heeft dit gedrag bijna tot kunst verheven.

Dit geldt zowel voor de bootproducenten als producenten van componenten zoals Raymarine en het schijnt bij deze markt te horen. Zo kan ik nog een mooi verhaal vertellen over het duikgedrag van verzekeraars in deze branch, met name Eerdmans Jachtverzekeringen, maar daar heb ik nog een procedure tegen lopen dus die bewaren we voor een volgend sappig klaagblog.

Cheers, Andre

 

Where land ends, life begins

Een beetje triest gezicht: Mr.Bean2 geketend aan een tuin in Lemmer. Niet zo vreemd dat zijn mast er een beetje slap bij ligt. Het einde van een geweldige reis en ervaring.

De laatste etappe hebben we het warmste weer gehad van de hele reis. Delfzijl, Eemskanaal, Groningen, van Starkenborgh kanaal…dat wordt in Friesland om onduidelijke redenen ineens het Prinses Margriet kanaal…zijn die Friezen toch koningshuisgezinder dan ik dacht…en dan zoek je ’s avonds een plekje om aan te leggen. Dat is 5 maanden lang op de kleinste eilandjes geen probleem geweest maar in Nederland waterland valt het niet mee om met 1,80 diepgang ergens vast te knopen. Uiteindelijk werd dat Jachthaven Wartena met wat verbaasde bikken van de lokale bevolking en losgewoelde modder. Dat laatste is dan wel weer prettig na 5 maanden rotsontwijken.

De volgende dag nog een stukje naar Lemmer. Best vreemd om weer “gewoon” onze wijk binnen te varen. Sommige mensen begroeten ons hartelijk…anderen zie je denken “daar heb je ze weer”. Vastknopen en in huis kijken. Dat zag eruit of we niet weg waren geweest…maar het voelt vreemd. De boot is meer “ons huis” geworden dan ons huis. Veel mensen zeggen iets als “blij weer veilig thuis te zijn”…hoe goed bedoeld ook voelt het helemaal niet zo…we waren al veilig thuis…

WP_20140920_14_11_38_Pro

Na enige reanimatiepogingen op de accu is het starten van de Riva wel weer een hoogtepuntje. Gelijk maar even een “stukkie varen” onder begeleiding van de mooiste soundtrack.

Maar genoeg gemijmerd. We zijn alweer plannen aan het maken voor het komende jaar en in de tussentijd had ik nog wat statistieken en bespiegelingen beloofd. Om maar met wat cijfers te beginnen:

  • Dagen op reis: 151 (5 maanden)
  • Afgelegde zeemijlen: 3908
  • Motoruren: 560
  • Liters diesel: 8735 (hierin zit ook verbruik van de generator en de cv)
  • Voor de rekenaars geeft dit: 2,2 liter/zm en 15,6 liter/uur
  • Het geeft ook een gemiddelde snelheid van 7 knopen over alle motoruren
  • Noordelijkste breedtegraad met de boot: 68.22 (Trollfjord Lofoten)

Zoals bekend was deze reis ook een test van deze wijze van leven. Of we elkaar niet van de boot zouden irriteren, of de boot een beetje beviel hiervoor etc… Het is heel duidelijk dat de test op alle terreinen geslaagd is. We verlangen nu eigenlijk al naar het vertrek voor de volgende reis. Dat betekent niet dat het nooit vervelend is geweest of tegen zat, maar het saldo is zeer positief.

Dat geldt zeker ook voor de boot. De ruimte en voorzieningen zijn prima gebleken om erop te wonen terwijl ze klein genoeg is om op de meeste kneuterige plekjes te kunnen komen. We kunnen haar ook goed met z’n 2en hanteren en ze is zeer betrouwbaar gebleken. De belangrijkste systemen waaronder natuurlijk de motor, hebben geen noemenswaardige problemen gegeven. Overigens kom je van zo’n reis wel terug met een lijst van zaken die gerepareerd of veranderd moeten worden. Zo stopte in de laatste 2 weken de backlight van het belangrijkste Raymarine navigatiescherm ermee Hij functioneerde gelukkig nog wel…maar je zag er weinig meer van.

We krijgen veel vragen die moeilijk te beantwoorden zijn. Hieronder een poging.

Wat was het mooiste? Echt onmogelijk te beantwoorden. Als ik er met Belinda over praat komen direct naar boven:

  • Svartisen gletsjer
  • Hotel Union in Oye bij Geiranger fjord
  • Skrova en omgeving op de Lofoten
  • Lisefjord met Prekestolen

…maar als we de foto’s doorbladeren komen snel nog veel meer zaken naar boven die “toch ook wel heel erg mooi/leuk” waren zoals Fjallbacka, Oslo, Ona, SorGjeaslingan, Torghatten, de eerste Zweedse scheer Vrango, Gotenburg, de Blindleia, Kragero, middernachtzon op Lofoten…

…en zo kunnen we nog wel ff doorgaan…nou nog 1 keer dan…

OK,OK, maar dit is echt de laatste.

Wat was het vervelendste? Dat had vaak met het weer of technische storingen te maken. Het slechtste weer hadden we de eerste 2 weken. De 2e etappe van Lauwersoog naar Helgoland was het ruigste qua zee…met name met NW6 met stroom mee tussen Schiermonnikoog en Ameland door bij laag water (3,5m op sommige stukken) had ik me wat in vergist…maar ook het stuk erna met hoge golven van de zijkant 11 uur lang…en dan in het donker door 1 vande drukste scheepvaartroutes Helgoland aanlopen.

Of het uitvallen van de watermaker en de problemen met de Honda buitenboordmotor of het uitvallen van het Navigatiescherm….zoals je ziet allemaal vrij triviale zaken…gelukkig maar.

Wat hebben we niet gedaan? Eigenlijk alles waarvoor we zelf het water in moesten zoals waterskien en duiken. Ondanks alle grote plannen niet gedaan. De combinatie van juiste plek, mooi weer en vooral een acceptabele watertemperatuur heeft zich gewoon niet voorgedaan.

Was het wat we verwacht hadden? Ja en Nee. Om te beginnen is Noord-Noorwegen ontwikkelder dan we verwacht hadden. Meer haventjes, bijna overal wel een supermarktje o.i.d. en tot onze stomme verbazing bijna overal 4G dekking. Het weer is gemiddeld ook een stuk beter geweest dan we verwacht hadden. Natuurlijk hadden we verregende dagen en soms zelfs een periode, maar ook veel zon en helder weer…en met een motorboot erg prettig: weinig wind. Ook de temperatuur was hoger dan verwacht. Op Trondheim na, nooit echt heel warm maar altijd wel tussen de 15 en 22 graden.

Naast alle praktische zaken was het nog mooier dan onze hoge verwachtingen al waren. Vooral de vergezichten vanaf zee waren af en toe niet van deze wereld en moeilijk in foto’s te vangen…absoluut 1 van de mooiste/dramatische/indrukwekkendste/<vul zelf je favoriete superlatief in> landen ter wereld.

Hoe zijn de Noren? Doorgaans heel aardige en harteljke mensen die je altijd willen helpen. Eerste contact lijkt soms wat gereserveerd maar als je daar doorheen bent komen ze meestal behoorlijk los. Zeker in de kleinere communities in het Noorden heerst een enorm gemeenschapsgevoel. Mensen doen veel voor het collectief.

Verrassenderwijs wordt de houding naar het Noorden toe steeds “mediterraner”. Ze missen het temperament maar hebben heel erg de “manjana” cultuur. Heel relaxed, eten laat (in de zomer), niks moet, niks is echt verboden…heel prettig.

Is het niet gevaarlijk alleen op afgelegen plekken? Nee, er is geen waarneembare criminaliteit. Sterker nog, het komt bijna kinderlijk naïef over in onze ogen. Alles staat open en voor het grijpen. Als voorbeeldje: bij de steiger van de Svartisen gletsjer stonden ca 50 fietsen in alle soorten en maten die je kon gebruiken om naar de gletsjer te fietsen. Je moest dan 60Kr in een envelopje doen in een brievenbus…en dat doet iedereen…en aan het einde van de dag staan alle fietsen er weer…ben bang dat in NL zowel de fietsen als de brievenbus verdwenen waren…

En nu?? We zijn plannen aan het maken om vanaf maart/april te vertrekken naar het Zuiden: Het grote rondje Europa. Dat betekent Rijn op, Donau af naar de Zwarte Zee en dan door de Bosporus naar de Middellandse Zee om uiteindelijk via Gibraltar weer in de Atlantic te komen en via de kust terug. Dit lijkt ons een geweldig traject te beginnen met de Donau die door veel mooie steden (Wenen, Bratislava, Budapest, Belgrado, Constanza) en landen loopt waar we nog nooit zijn geweest. Ook de Bulgaarse en Turkse Zwarte Zee kust en natuurlijk de Griekse eilanden kijken we naar uit. Dit wordt geen reis die we in 1 keer doen. We gaan dus af en toe naar huis terwijl we de boot ergens achterlaten.

Een prachtig vooruitzicht dat nog veel planning en werk vergt…daar gaan we ons de komende maanden op storten. Ik ga daar af en toe nog wel een blogje aan wijden…maar de frequentie zal voorlopig op een lager pitje komen.

Een mooie herfst/winter gewenst!

Cheers, Andre