Nearly sunk and arrested: Our Odyssey

We zijn op Ithaca! Yep dat eiland waar Odysseus ooit de koning was. Maar dat was niet genoeg, dus hij met Brad Pitt en nog wat Greco-maatjes op pad om Helen van Troje terug te halen. En-passant bedenkt hij nog een leuke trucje om de 10-jarige belegering van die stad te beëindigen…iets met een paard. De terugreis naar Ithaca verliep op zijn zachtst gezegd met de nodige hobbels en omwegen. Dit alles briljant beschreven door Homerus in de Odyssey.

Op Mr.Bean2 is het de afgelopen weken niet veel anders geweest. Na onze winterstop in Messolonghi hadden we bedacht als eerste richting Ithaca te varen…maar ook wij zullen Poseidon wel ergens beledigd hebben want dat ging niet zonder slag of stoot.

20200213_095913432_iOSOm te beginnen had ik vorig jaar op de laatste dag voor ons vertrek richting Amsterdam ontdekt dat er een haarscheur in een lasnaad van de uitlaat van Beany zat. Aangezien de 8,3 liter diesel zeker zo flatulent is als zijn baasje, leverde dat nogal wat roetsporen op. Dat moesten we bij terugkomst dus repareren.

Echter de week voordat we terugvlogen naar Athene (8 februari) hebben we nog 2 dagen onze kleinzoon James over de vloer gehad. Geweldig!…maar had wel iets onder de leden dat zich vervolgens bij mij manifesteerde toen we net op de boot aankwamen…het begon dus met 3 dagen in bed. We moesten zelfs de zondagse BBQ in de haven laten schieten!

Daarna dus wat klussen, waaronder het demonteren, lassen en monteren van de RVS uitlaat. Een Engelse vriend van ons, Tony, blijkt heel ervaren in laswerk en heeft zelfs alle apparatuur aan boord. Reparatie geslaagd!

Dan het TEPAI feest. Dit is niet het Griekse carnaval maar de afkorting voor de Griekse vaarbelasting die ze vorig jaar hebben geïntroduceerd. Om die niet te hoeven betalen als je stil ligt moet je je scheepsregistratiepapieren bij de lokale Port Police inleveren. Dat hadden wij dus eind november gedaan. Vol goede moed nu dus de TEPAI voor februari en maart via een bizar on-line systeem betaald en naar de Port Police om onze papieren weer op te halen. Het is jammer dat je in die kantoren geen foto’s mag maken want het is een complete Monty Python sketch. 8 ambtenaren in een veel te klein hok waar het 30 graden is omdat de knop van de radiator kapot is (ik verzin het niet).

Er is er altijd 1 die iets doet en de rest zit redelijk onverholen youtube te kijken, de lokale Gamma catalogus door te bladeren etc. Als je er 1 aanspreekt is dat altijd de verkeerde en verwijst deze je naar die ene die het al retedruk heeft. Ik vermoed dat ze ’s morgens dobbelen om te bepalen wie die dag de lul is. Als je dan eindelijk bent doorgedrongen tot deze persoon blijken de papieren onvindbaar, heb je de verkeerde spullen bij je, begrijpt niemand hoe het werkt etc. Uiteindelijk na een paar uur de papieren weer terug en zijn alle documenten goed bevonden.

De volgende dag vertrekken we. Schitterend weer, alles werkt prima en we varen de haven uit. Dan zet Belinda altijd de watermaker aan (een apparaat dat van zeewater drinkwater maakt). Deze eerste keer moet ze dan ook de buitenboordkraan opendraaien. Als ze dat doet heeft ze de hele kraan in haar hand die van de huiddoorvoer is afgebroken. Lange verhaal kort blijkt het licht dat de watermaker heeft gemonteerd een niet zeewaterbestendige balkraan te hebben gebruikt die tot stevige galvanische corrosie met de bronzen huiddoorvoer heeft geleid. Geef het een paar jaar en dan is dit het resultaat: een gat in de bodem onderwater…geen goed ding op een boot…

Een geluk bij een ongeluk was dat de corrosie zoveel “metaalpoeder” in de doorvoer had veroorzaakt dat het gat grotendeels afgesloten was. Direct omgekeerd en even later liggen we weer op ons vertrouwde plekje. Omdat we in deze haven niet uit het water kunnen, moeten we bedenken hoe we de huiddoorvoer vervangen onder water…bij voorkeur zonder te zinken…

De duiker, die een paar dagen eerder al ons onderwaterschip had gereinigd, is ’s middags al ter plaatse. We bedenken, gesteund door wat youtube filmpjes, een methode om de oude doorvoer te verwijderen en de nieuwe afgekit te plaatsen. Uiteindelijk lukt dit de volgende ochtend!

De dag erna poging 2. Zelfde recept: schitterend weer en op pad. Nu gaat alles goed en komen we ’s middags aan in Vathi, de hoofdstad van Ithaca. Het is adembenemend mooi. Als we een aankomst biertje zitten te doen in onze kuip komt de Port Police even buurten. Of ze de papieren mogen zien…tuurlijk…en of ik even mee wil lopen naar het kantoor om wat formulieren in te vullen. Ik pruttel nog wat maar loop gedwee met de man mee.

Op het kantoor wordt ik overhandigd aan de opperwachtmeester (denk ik) die al onze papieren begint door te pluizen: Zeebrief (scheepsregistratie), meetbrief, verzekering, BTW verklaring, DEKPA (het Griekse transitlog voor pleziervaartuigen), crewlist, paspoorten en de TEPAI. Ik was overtuigd dat alles klopte en daarin bevestigd door de Port Police in Messolonghi en alle voorliggende Griekse havens waar we sinds Turkije zijn geweest. Echter…deze dienstklopper wist in onze DEKPA te ontdekken dat ons attest verlopen was. Dat is een stempel die je elk jaar moet halen bij de Port Police…vraag me niet waarom. Een verlopen DEKPA betekent 500 euro boete vertelt hij me doodleuk.

Na alle Griekse bureaucratie (lees: idiotie) in mijn gebruikelijke kalmte ondergaan te hebben, begin ik nu genoeg te krijgen van deze farce. Een heel leger Port Police voor hem heeft in die DEKPA zitten stempelen en handtekeningen gezet en nu verteld deze man mij dat wij eigenlijk sinds september al illegaal rondvaren in Griekenland. Naar de letter van de wet blijkt hij nog gelijk te hebben ook! Ik ben het zat en vertel hem letterlijk dat hij maar iets obsceens met zichzelf moet gaan doen, gris de papieren van het bureau en wil het pand verlaten…geen handige actie…dit is formeel Militaire Politie… Voordat ik bij de deur ben staat daar al iemand die deze dichtgooit en mij vertelt dat ik heel gauw moet gaan zitten, geen toestemming heb om het pand te verlaten en nog wat meer welgemeende adviezen…

In het kader van Pick your Fights heb ik inmiddels door dat ik deze niet ga winnen en ga dus zitten. Oppertje komt wijdbeens voor me staan om te vertellen dat hij iets meer respect verlangt. Ik leg hem, nu wat kalmer, uit dat ik een EU burger ben die het recht heeft om door officiële politie ambtenaren consistent behandeld te worden. Ik leg hem ook uit dat al het gestempel van zijn collega’s op de DEKPA bewijst dat dit niet het geval is en er dus sprake is van willekeur. Omgekeerd leg ik hem uit dat als ik geweten had met een verlopen DEKPA binnen te lopen met het risico op 500 euro boete, ik dat natuurlijk nooit gedaan zou hebben en gewoon had gezegd dat we net uit Italië kwamen en een nieuwe DEKPA willen hebben.

Hij lijkt de logica daarvan in te zien en verdwijnt om met zijn baas te gaan praten. Even later keert hij terug en vraagt me mee naar buiten te lopen. Daar geeft hij mij de keuze om niets te doen, ze stempelen gewoon deze DEKPA zonder boete…maar met het risico in een volgende haven eenzelfde episode door te maken, of ik kom morgen terug en zeg dat we uit Italië komen en zij verzorgen een nieuwe DEKPA. Dat laatste kost 50 euro, maar dan hebben we gelijk een schone lei. Ik kies het laatste. Ik bedank hem voor het uitsteken van zijn nek. Als we naar binnen lopen zegt hij nog: “You were very close to being arrested”…

De volgende dag hijs ik me in mijn bureaucratische pantser en ga vol goede moed naar de Port Police. Iedereen was al op de hoogte. Er lag al een briefje klaar om via een bank en het gemeentehuis 50 euri te gaan betalen en dan komt alles goed. “You’re coming from Italy aren’t you?” vraagt de man achter de balie…Yes!

Vergeleken hierbij was die Odyssee een eitje!

Gelukkig was het niet alleen kommer en kwel de afgelopen weken. In Mesolonghi beschikken we over een auto. Wij dus op de pont en naar de Peleponnesos. Onder meer naar Karavalti. Dat is een plaatsje in de bergen waar je met een tandradtrein vanaf de kust naartoe kunt. Dat treintje rijdt door een diepe canyon. Erg fraai!

Dit is voor de Grieken een ski-resort en het heeft ook de sfeer van een alpen dorpje compleet met ski-verhuur etc…overigens geen sneeuw gezien.

Nog wel een stukje historie meegepakt van WW2. Het Griekse verzet was, zoals bekend, iets heftiger dan wat bonnenboekkantoren overvallen. In deze bergen is veel en hard gevochten. De Duitsers waren dit op een gegeven moment zat en verzamelden ergens december 1943 alle dorpsbewoners in de lokale school. De mannen boven de 13 jaar werden afgevoerd en buiten het dorp met machinegeweren vermoord. De school waarin vrouwen en kinderen waren achtergebleven werd in brand gestoken. De vrouwen wisten te ontsnappen… Die school is nu een indrukwekkend museum over deze tijd.

Op Ithaca vallen we midden in het Carnaval. We liggen aan de dorpskade aan het centrale plein waar veel georganiseerd wordt. Het blijkt hier veel meer een kinderfeest te zijn. Je ziet ook veel Venetiaanse maskers (die hebben hier ook een tijdje huisgehouden).

Ithaca is een heel fraai en groen eiland. Het doet, ook qua kleuren en architectuur, eerder Italiaans dan Grieks aan.

Over dit eiland, buureiland Kefalonia en verdere Griekse mythologie en avonturen de volgende keer meer.

Cheers, André

Op hun Pik getrapt!

We zijn in Messolonghi waar niet alleen Lord Byron, maar ook onze reis aan zijn einde kwam. Woensdag as. gaan we naar Athene waar we nog een paar dagen een appartement hebben om de stad een beetje te bekijken en dan vliegen we zaterdag naar Nederland…het land dat ik altijd gepromoot heb als 1 van de beste landen om te leven op dit stukje steen waarop we met zijn allen door het heelal suizen…maar na een paar maanden op afstand het nieuws volgen begint het gevoel me te bekruipen dat we het langzaam onleefbaar aan het maken zijn.

Terwijl ik dit tik hoor ik het nieuws dat held Marco van Basten “Sieg Heil” heeft gezegd bij wijze van grap over het Duitse gewauwel van Kraaij jr. Natuurlijk een onhandige en smakeloze grap…maar de ophef die dit veroorzaakt is van een idiote omvang. Het lijkt erop dat helemaal niemand ooit, net zo kinderachtig als ondergetekende, met zijn vinger onder zijn neus een “silly walk” heeft gedaan, of “Ausweis bitte” heeft geroepen tegen een al te opdringerige Heimatbewoner. Get a life!

Even wat oogst van de laatste weken: er moet een verbod komen op de benaming Red Light district in Amsterdam, volwassen mensen gaan op de vuist over een al dan niet zwarte Piet, sterker nog er blijkt een serieuze Kick Out Zwarte Piet beweging te bestaan, Marokkanen zijn boos op Opsporing verzocht omdat er veel Marokkanen in figureren, we hebben geen Kerst meer maar een feest, herinneringen aan vaderlandse helden moeten verwijderd worden omdat ze in hun tijd grote dingen hebben verricht die we nu niet meer zo groot vinden, HEMA gaat alle jongens en meisjes aanduidingen verwijderen, bij RTL is grote verbazing ontstaan over het feit dat als je wat jongeren vol giet met alcohol en bij elkaar in bed legt ze dan aan elkaar gaan zitten…helaas kan ik nog wel even doorgaan…

Nog even en we krijgen alleen nog maar beledigingsloze, grijze, politiek correcte, prut te horen en zien. Want O O er zal toch eens iemand beledigd kunnen raken of zich achtergesteld voelen of, het allerergste: het als racistisch ervaren…, je moet er niet aan denken!

WTF! Beledigd zijn geeft je geen rechten! Het betekent hooguit dat je niet volwassen genoeg bent om eroverheen te stappen, om je te richten op belangrijke zaken i.p.v. de kleur van een Piet.

En dan heb ik het nog niet gehad over het bizarre gedoe rond Stikstof. Probeer in een ander land eens uit te leggen dat wij van het ene op het andere moment 18000 bouwprojecten stoppen omdat iemand bedacht heeft dat we teveel stikstof produceren. Of dat we dan een heel land max. 100km/u (waarom niet 30?) laten rijden omdat er symboolpolitiek nodig is…het zal niet om die 0,00% besparing van Stikstof gaan. Of dat we winkels moeten bewaken omdat ze anders recreatief geplunderd worden door groepen jongeren. We lijken onszelf volledig klem te rijden in eigen opgelegde regels en politieke correctheid waarbij al polderend niemand van de leidende elite meer op durft te staan met de mededeling: zullen we weer ff normaal gaan doen!

Naar dat land gaan wij dus binnenkort…Maar gelukkig is daar ook onze kleinzoon, dus we kijken er enorm naar uit!

En er is gelukkig na dit wat depri-begin nog veel meer moois te melden. Zo eindigden we de afgelopen episode in Nafplion. Daar nog even een zeer zuinig Peugeotje gehuurd om te voorkomen dat ze in Griekenland ook achteruit moeten gaan rijden vanwege de stikstof. Om te beginnen naar het oude Mycenae, de hoofdstad van het Myceense rijk zo’n 4000 jaar oud. Hier heerste o.a. Agamemnon…das die gozer die samen met Brad Pit zijn liefje Helen ging ophalen in Troje.

Na deze indrukwekkende site rijden we over het zo mogelijk nog indrukwekkender kanaal van Corinthe. Kunnen we vast even kijken of we er over een week doorheen passen.

20191101_101532138_iOS

Epidaurus, het beroemde amphitheater dat nog steeds dienst doet. Het staat bij de opgravingen van de stad Epidaurus dat in de oudheid vooral bekend was als “welness center”.

In de sink-holes bij het plaatsje Didima kan je 2 Byzantijnse kerkjes in de rotswand aantreffen. Een bijzondere omgeving.

Vanaf Nafplion varen we naar Porto Heli, maar natuurlijk moeten we onderweg even langs bij Willy en Max. Ze zijn helaas net boodschappen doen maar het optrekje ziet er prettig uit inclusief het nieuwe haventje waar de Grieken zich nogal druk over hebben gemaakt.

Porto Heli ligt aan een grote baai. ’s Zomers ongetwijfeld een drukke boel, maar nu niet veel te doen hier…afgezien van een bijzonder kerkelijk stalletje waar je even wat kaarsjes kan branden. Hebben we vanaf gezien vanwege het stikstof probleem en de kans dat we zwarte vingers krijgen en dan dus vuile racisten zijn.

Dan terug naar Hydra met een hele lege haven! Normaal ligt het hier 3 dik.

Omdat er geen auto’s op het eiland zijn worden hier wat Ezels verborgen voor de Chinezen die een patent lijken te hebben op dierenpesterij omdat ze er zo lekker van opknappen (neushoorns, ezelhuid, haaienvinnen)… Bij het setje dat van de cruiseboot kwam die voor de haven lag was dat opknappen weinig succesvol geweest. Die cruiseboot lag overigens in een F6 stil op zee zonder anker uit. Dat kan tegenwoordig doordat electronica samen met grote motoren de boot continue op zijn plaats houdt…heb het woord stikstof maar niet genoemd…anders waren we met die Chinezen blijven zitten op het eiland.

20191104_123227517_iOS

We hadden met broer René op Aegina afgesproken, dus opnieuw naar Aegina haven die nu opvallend leeg is. René staat al klaar op de kade om onze lijnen aan te pakken, een mooi weerzien!

We liggen naast de gehuurde catamaran van Ben en Deborah Gordon (onze Engelse vrienden die 2 weken geleden nog een paar dagen op de Mr.Bean2 waren). Inmiddels heeft onze oude vriend Martin Connely zich bij hun gevoegd. Niet verrassend zitten we al snel met het hele zooitje ergens wat te eten en vooral te drinken…

71300160_742812599553418_419828461863960576_n

…en het bleef nog lang onrustig.

De volgende dag vertrekken we naar Vathi op het Methana schiereiland. Het is een erg kneuterig haventje waar nog een taverna open is. Daar leggen we met de bips tegenaan. Uitbater Makis wil ons wel voor een paar euro omhoog de vulkaan op rijden. Bizar landschap. Uiteindelijk waagt René zich zelfs in de Kratermond…zijn flatulentie blijkt de belangrijkste uitbarsting van de laatste 2000 jaar te zijn.

Dan naar Paleo Epidaurus, de oude haven van Epidaurus aan een grote baai.

Hier komt de groentenboer langs waar Belinda ’s morgens in haar ochtendjas even wat sinaasappelen etc. wil scoren…totdat de man voor een tasje fruit 25 euro vraagt. Belinda laadt de spullen weer uit met een half Griekse indicatie waar de man zijn spullen ongeveer kan stoppen.

20191108_060831916_iOS

Boroer wil natuurlijk zijn kunsten ook nog wel even in het theater ten toon spreiden, dus taxi geregeld en wij nogmaals mee naar Epidaurus en het indrukwekkende theater. Na een aria van René kwam er een dringend verzoek van een Italiaanse bezoekersgroep of hij up wilde shutten…de term “Barbaro” viel daarbij zelfs.

20191108_084400939_iOS

Dan een nautisch hoogtepunt: het kanaal van Corinthe. De kloof die eind 19e eeuw is gegraven om niet om de Peloponnesos te hoeven varen. Pogingen om dit kanaal te graven stammen nog uit de tijd van keizer Nero van Rome. De Romeinen trokken hun schepen in die tijd op speciale banen over dit stuk land dat de Peleponnesos met het vasteland van Griekenland verbindt. Ik weet dat slavernij aan populariteit heeft ingeboet…maar het was wel makkelijk voor dit soort acties.

Nu hebben de Grieken best door dat het heel handig is een grote omweg af te snijden en ze hebben daarnaast nogal een gebrek aan geld. Die combinatie leidt ertoe dat dit het duurste kanaal ter wereld is… Voor ons bootje ruim 400 euri enkele reis…maar ja, je wilt er een keer met eigen boot doorheen varen…

En dan ben je ineens van de Saronische Golf in de Golf van Corinthe. Wij gaan uit het kanaal direct stuurboord naar de stad Corinthe…die veel prettiger is dan de negatieve verhalen deden vermoeden. Net buiten de stad zijn de opgravingen van het Oude Corinthe. Best indrukwekkend, met name het museum…met een Venus met baard en zonnebril…en een bijzondere verzameling damesonderdelen…

De volgende dag steken we de Golf over naar Glaxidi. Onderweg komen we in een enorme groep Dolfijnen terecht die zelfs niet afgeschrikt werden door René’s interpretatie van “Daar heb je Flipper”…ik kreeg ineens begrip voor de Italianen in Epidaurus.

Galaxidi is een fraai dorpje dichtbij het beroemde Delphi met zijn Orakel. Dus auto huren en die kant op. Mooi gelegen site en wat goede adviezen van het Orakel gekregen. Natuurlijk even langs de “Navel van de wereld”.

De volgende dag verlaat René ons met de bus naar Athene. Wij blijven nog een dagje slecht weer uitzitten in Galaxidi en gaan vervolgens richting Trizonia, een eilandje in de Golf. Onderweg komen we een zeilboot tegen die om hulp vraagt. Hun motor is uitgevallen. Als ik zeg dat wij richting Trizonia gaan en ze best daar naartoe willen slepen besluiten ze toch maar hun reis onder zeil in de andere richting te vervolgen.

Het weer is duidelijk minder geworden en op het eilandje is niet veel meer te doen…behalve dan heeeel veel katten.

Navpaktos is een heel ander verhaal. Wat een fraai plaatsje en haventje. In de pilot en diverse fora wordt afgeraden met een boot groter dan 12m het haventje in te gaan…wij er dus in! Dit komt neer op net buiten de haveningang het anker laten vallen en dan achteruit erin en vastmaken aan de enige plek die diep genoeg is voor Beany.

We liggen dan op een historisch zwaar beladen plek. Het is een Venetiaans haventje/burcht met een enorm kasteel erboven. De Venetianen noemden dit Lepanto en in 1571 vond hier de Zeeslag van Lepanto plaats. Eén van de belangrijkste uit onze geschiedenis. Tot dan toe was het westen (met de Venetianen aan kop) er al een paar honderd jaar niet in geslaagd de Ottomaanse opmars te stoppen. Bij Lepanto slaagde de gecombineerde vloot van de Heilige Liga (Kerkelijke staat, Venetië, Genua, Spanje, Savoye en Knights of St.John) er eindelijk in de Turken in de pan te hakken. De Turkse vloot werd ondanks een numerieke overmacht gedecimeerd. In het haventje waar we nu liggen werd de Turkse vloot voorbereid op deze slag.

Het is mooi weer en rond het haventje is het retedruk op de terrasjes. Af en toe worden er zelfs bussen met toeristen uitgeladen…Mr.Bean2 is nog nooit zo vaak op de foto gegaan.

De volgende stop is onze voorlopige eindbestemming Messolonghi Marina midden in een bijzonder lagune gebied met een bijna Aziatische uitstraling. Veel huizen op palen, alles bijna of helemaal onder water. Het is ook één van de grootste wetlands en beschermde natuurgebieden van Europa met Flamingo’s, Pelikanen en allerlei ander vliegend spul.

De Marina is even wat anders dan wat we gewend waren in Turkije. Een gezellige Griekse klerezooi met wat bootwrakken op de kant. Wel een prima beschermde plek om Beany 2,5 maand achter te laten.

Messolonghi is een leuk stadje met een belangrijke rol in de Griekse vrijheidsoorlog tegen de Turken. Claim-to-fame is dat tijdens die oorlog Lord Byron hier overleed…niet heldhaftig in de strijd maar aan moeraskoorts…geen verrassing in deze omgeving.

Inmiddels zijn we ook al wat ingeburgerd in het haventje met een behoorlijk aantal (semi) live-aboards…veel Engelsen…veel eten en drinken…Erg gezellig.

Zaterdag zijn we dus terug in het land waar het grootste nieuws is dat Frans Bauer zijn hond in een rolstoel zit en waar de PvdA een Genderneutrale medewerker zoekt…ik wou dat ik het verzonnen had…

Cheers, André

A trip down memory lane

“Wat zegt U??!!”, “35 jaar geleden??!!”. Ja het is echt waar. Je zou het niet zeggen als je onze jonge goddelijke lichamen ziet, maar onze eerste vakantie samen was 35 jaar geleden! Belinda et moi deden toen een road trip door Italië en…Griekenland! Grofweg: Rotterdam, Venetië, Brindisi, overvaren naar Corfu, overvaren naar Patras, Peloponnesos rond, Athene, terugvaren naar Venetië, Bern (voor mijn werk…anders stop ik niet in Zwitserland!), Rotterdam. En dat alles in een week of 5. In een hemelse auto: een GTV6. Van die hele trip hebben we geen enkele foto. Kan je je nu niet meer voorstellen…mijn telefoon zal wel stuk zijn geweest…

Momenteel “raken” we onze oude road trip voor het eerst. In het schitterende Nafplion. We zijn er in die 35 jaar niet echt op vooruit gegaan. Toen in – onze collectieve herinnering – een schitterend romantisch hotelletje, nu aan een betonnen kade in een industriële haven.

20191031_083056699_iOS

De Venetiaanse burcht, die toen nog vrij nieuw was, staat er nog steeds…en het is nog steeds 999 treden omhoog. De hop-on hop-off brengt uitkomst. Wij vroegen ons al af wat zo’n ding in een klein plaatsje als Nafplion doet…en dat is dus ook niet veel meer dan omhoog naar de burcht rijden en weer naar beneden. Daarbij zit je dan volledig voor lul met oordopjes in te luisteren naar een Grieks-Engels sprekende mevrouw die de hele geschiedenis van Nafplion uiteen zet…als ze boven de luidruchtige Russen uit kan komen die ook in de boes zitten.

We liggen hier niet alleen maar om nostalgische redenen. Er gaat een front passeren met 2 dagen regen en onweer…en dan is het wel prettig bij een wat grotere plaats te liggen. Het weer is tot nu toe verbazingwekkend. Al weken bijna elke dag 25gr, zonnetje, weinig wind. Heerlijk! En ook na dit frontje belooft de Griekse Meteo weer hetzelfde…maar beware of Greeks bearing gifts!

Vorige keer hadden we nog maar net de beroemde brug gepasseerd. Vanuit Chalkis hebben we het grote eiland Evia verkend. Waarbij de vaak onverharde wegen nogal een beperking vormden voor het rondtoeren.

Van Chalkis varen we op een mistige ochtend naar de Voufalo baai. Wij hadden gedacht in oktober alleen te zijn in dit kleine pittoreske baaitje…uiteindelijk liggen we er met 8 boten! Plus een aantal campers langs de kant. Niet zo vreemd dat de Taverna van een stevig opgeverfde Moldavische dame nog steeds open is. Zij is verbaasd als we melden dat we met onze boot ook 700 meter Moldavische oever in de Donau Delta hebben bezocht. Erg gezellig!

Dan een stevige ruk het Evia Channel uit, rond Cap Sounion naar Aegina in de Saronische Golf…dat is dat stukje water tussen Athene en de Peloponnesos met veel eilanden. Cap Sounion is beroemd door de Poseidon tempel. Omdat ik er nog steeds niet uit ben welk geloof de ware is, toch maar even een offer gebracht aan de God van de Zee…en misschien nog belangrijker: de logogever van Maserati!

Als we ’s avonds de haven van Aegina in willen varen blijkt dat een wat optimistische actie. Dit haventje ligt ram vol eind oktober!! Ze liggen zelfs dubbel geMedmoored (mooi werkwoord). Sterker nog, de ankerplaats voor de haven ligt ook al helemaal vol. Wij ankeren een beetje aan de rand want het is windstil. Dat verandert echter in de nacht en de volgende ochtend liggen de geankerde boten lekker te hopsen in de golven de met de NW4 het baaitje in lopen. Om 10 uur zien we een ware exodus van zeilboten uit de haven en bemachtigen we een plekje aan de stadskade.

Door de combinatie van nabijheid van Athene, uitzonderlijk mooi weer, herfstvakanties in veel Europese landen en idioot veel huurboten en flottieljes in de mega marina’s van Athene, lijkt het hier wel hoogseizoen.

Ondanks de toeristen is Aegina een erg leuk eilandje waar groente en fruit vanaf bootjes in de haven wordt verkocht en er natuurlijk idioot veel en grote kerken en kloosters zijn…waarvan je sommigen alleen naakt mag bezoeken… Waar ze in de Katholieke kerk nog wat worstelen met hun perverse seksuele voorkeuren zetten de Grieks-orthodoxen het gewoon bij de ingang…wel zo duidelijk.

Interessant vonden wij de Paleochoria. De niet te vermijden verlaten hoofdstad van het eiland boven op een berg. De meeste huizen zijn ruïnes of verdwenen maar alle kerkjes, meest Byzantijns, staan er nog en de meeste worden nog onderhouden.

Een ander indrukwekkende site is de tempel van Aphaia, een lekker wijf uit Kreta die daar ontsnapte aan een gedwongen huwelijk en door een visserman van Aegina werd gered uit zee. Ook hij drong zich op aan deze beauty en zij vluchtte naar de top van de berg en verdween. De visser geloofde dat zij was opgenomen door de Goden en plaatste op de plek een altaar dat uitgroeide tot de tempel ca. 500 BC.

Poros is de volgende stop in de Saronic. Een bijzonder eiland met een nogal Italiaanse sfeer en uitstraling. Het ligt bijna tegen de Peloponnesos aan waardoor er een omsloten baai ontstaan is. Hierdoor kan je rondom een groot deel van het eiland redelijk veilig aanleggen. Als eerste komen we hier Hans en Ingrid tegen. Een Brabants stel die al enige jaren op hun zeilboot Aeolos rondvaren. Wij passen ons makkelijk aan aan de Brabantse lifestyle. Ouzo, bier, wijn en Griekse spijzen vloeien rijkelijk!

Oude Engelse vrienden Ben en Deborah Gordon blijken in de buurt rond te rijden. Zij komen de volgende dag langs voor een paar dagen op de boot. Erg gezellig!

Het is duidelijk dat ze als eigenaren van de beroemde Londense Gordon’s Wine Bar, van hun hobby hun werk hebben gemaakt.

Zij gaan een Catamaran huren in Athene met een andere gezamenlijke vriend, Martin Connely…mijn lever vreest al dat we ze weer tegen gaan komen de komende weken.

Hydra is voorlopig even het laatste Saronische eiland en wat voor één! Erg fraai, autovrij en een mooi haventje. Dat is helaas niet geheim gebleven. In de zomer kan je een plekje in de haven vergeten en zelfs nu wordt er dubbel geMedmoored.

Speciaal voor zwager Frans hebben we een kleine bedevaart gedaan naar het huis van Leonard Cohen. Niet moeilijk te vinden want deze vrolijkert had het feestelijke Griekse blauw vervangen door grijs. Hij was niet thuis…

De volgende dag moeten we gedwongen het haventje verlaten omdat er een zeilrace met 42 boten aan komt. Dan maar een trip down memory lane en naar Nafplion…waar we het heugelijke nieuws ontvangen dat broer René volgende week op Aegina, op de terugweg richting het kanaal van Korinthe, opstapt! Lachen!

Daarover en over de bucket list passage van het beroemde kanaal de volgende keer meer!

Cheers, André

Like a bridge over troubled water

“I will lay me down” zongen Simon & Garfunkel. Voor de jongere kijkbuiskinderen: dat was een wat verveeld duo uit de jaren 60 met verveelde muziek en bijzonder haar, die heel vervelend tegen elkaar deden…maar ondanks dat opvallend goede teksten schreven.

Nu hebben onze Griekse vrienden ook een stukje behoorlijk troubled water bij Chalkis. Dat is waar het grote eiland Evia bijna het vaste land boven Athene raakt. De Venetianen bouwden hier in de 15e eeuw al een zwarte brug waardoor zij het eiland Negroponte noemden. Het water hier is onderhevig aan nog steeds onverklaarbare stromingen. Er zijn wel veel theorieën maar nog niets is echt aangetoond… Gewoonlijk stroomt het op dit 39 meter brede stukje open zee als een idioot. Elke 6 uur staat het 8 minuten helemaal stil en dan keert de stroming om, om vervolgens zes uur lang als een idioot de andere kant op te stromen.

De wat meer nautisch onderlegden hoor ik al denken: das eenvoudig, das gewoon eb en vloed…maar dat is het niet! Sterker nog, het beetje eb en vloed dat hier is (ca. 25cm) veroorzaakt veelal een tegengestelde stroming ten opzichte van de stroming onder de brug. En dan hebben we ook nog verschijnselen dat het op dag 8 – 10 en 26 – 28 van de maankalender het patroon volledig op zijn kop gaat met veel frequentere , of helemaal geen wisselingen op een dag.

Het volgende nogal getroebleerde aan deze brug is dat de Grieken helemaal geen bruggen gewend zijn die open gaan voor scheepvaart. Net als van de Euro, Turken en werk in het algemeen, raken ze daar behoorlijk van in de war. Je vaart dus niet ff naar de brug waarop deze vervolgens open gaat. Het ergste wat je dan in Nederland kan overkomen is dat je een Friese klomp tegen je kale knar krijgt…hier gaat dat iets verder…

De brug opent namelijk éénmalig ’s nachts en niet eens elke nacht. Daar hebben ze dan een zeer officieel uitziende website voor met het openingsschema erop…die je direct kan weggooien… Om te beginnen vinden de Grieken 00:30 op 18 oktober iets dat plaatsvindt op 19 oktober…De verklaring die de ietwat volumineuze dame van de Port Authority mij daarvoor gaf is dat het slechts 30 minuten in 19 oktober is…dus dat is dan 18 oktober… ik verzin het niet. Voor een evenement dat altijd rond middernacht plaatsvindt ietwat irritant. Er liggen dus vaak boten een dag te wachten omdat zij deze logica nog niet hadden meegekregen…inclusief Mr.Bean2.

Dan zijn er de formaliteiten…daar zijn 3 kantoren bij betrokken: de Port Police, de Port Authority en een soort van dependance van de Port Authority. Daar moet je je melden met al je scheepspapieren…die gaan ze dan overschrijven op een typemachine…dat kost dan 35 euro waarna je in totale verwarring achtergelaten wordt over wat en wanneer er nu precies iets gaat gebeuren. Van een ervaren brugpasseerder die bij ons lag uiteindelijk begrepen dat je op de betreffende avond vanaf 21:30 kanaal 12 moet uitluisteren waarop je dan instructies krijgt. Uiteindelijk passeren wij om 23:45 de brug (dus toch de 18e!)…zonder enige heisa. Dat is overigens een hele happening met veel mensen op de kade.

…dan valt de Zijlroede brug in Lemmer ineens weer mee…

De vorige keer had ik me net in mijn Benny Andersson (1 van de Bees van ABBA) pak gehesen terwijl ik nogmaals de Dancing Queen pasjes had doorgenomen. We naderden namelijk Skopelos. Het eiland dat de setting vormt voor de Mamma Mia film. Erger nog: ik heb me zelfs laten overhalen die film te bekijken… Daarin is wederom aangetoond dat er gradaties zijn in dieptepunten…de bodem werd geraakt toen 007 ging zingen…

Skopelos stad is een alleraardigst plaatsje met haven.

Het weer was echter wat onbestendiger geworden en even later werden we in de haven getrakteerd op 1 van de zwaarste thunderstorms die we hebben meegemaakt. Windstoten tot 50 knopen dwars over de haven. Meerdere ankers en lijnen begaven het…ook die van de zeilboot naast ons…gelukkig was deze te klein om schade aan te richten. Op zo’n moment sta ik achter het stuur met de vinger op de startknop. Mocht het anker het opgeven dan is motor vooruit het enige redmiddel om niet op de kade terecht te komen. Let op het wimpeltje op de boeg en de helling van Mr.Bean2…de wind draait in zo’n storm vaak 180gr.

Zoals zo vaak in de Med is na de passage van dit front alles weer honkiedorrie en kunnen we ons op serieuze zaken gaan richten zoals de verkenning van het eiland. Natuurlijk moeten we daarbij ook naar het “Mamma Mia” kerkje boven op de klif waar de trouwerij zich in de film afspeelt.

Als we een paar dagen later naar Skiathos varen moeten we natuurlijk ook even vanuit zee langs deze klif.

Skiathos is het meest toeristische eiland van de Sporaden. Het ligt het dichtst bij het vaste land en heeft een luchthaven. Evenals Skopelos is het een schitterend groen, bergachtig eiland. De haven is echt Grieks…dat betekend dat het eigenlijk geen haven is en bij bepaalde windrichtingen een gevaarlijk stuk open zee.

Hier nu eens geen Hyundai i10 maar een Suzuki Jimny…omdat veel wegen niet verhard zijn. Tot nu toe stond in mijn ranglijst van klote(huur)auto’s de Chevy Spark met stip op #1…maar die is gezakt naar #2 om plaats te maken vaar de Jimny…wat een onmogelijk hok op wielen. De wegligging op verharde weg is gewoon gevaarlijk.

Erg fraai is de oude Chora, de verlaten hoofdstad hoog op een klif. Niet verrassend zijn de kerkjes in dit soort omgevingen nog steeds actief.

De claim to fame hier is dat in het Evangelistria klooster de eerste blauw-witte Griekse vlag is gemaakt en gehesen in 1807…dat was dus ruim voor in 1821 de onafhankelijkheidsoorlog in het groot losbarstte.

20191009_074754111_iOS

Vanaf Skiathos duiken we het “Evia Channel” in. Dit heet niet zo, maar is veelal de aanduiding voor de zeestraat tussen Evia en het Griekse vasteland. Maar eerst nog even stuurboord uit de Golf van Volos in. Volos is een grote havenstad en beroemd als de plaats waar Jason en de Argonauten hun reis begonnen op de Argo om het Gulden Vlies te bemachtigen. Jason is niet meer, maar de Argo ligt er nog steeds.

20191012_140906285_iOS

De belangrijkste reden voor ons om naar Volos te gaan is dat het een handige plek is om Meteora te bezoeken. Dit is een bizar landschap dat wel iets weg heeft van Cappadocia in het klein…maar dan met kloosters die boven op de verticale rotsen gebouwd zijn…Bizar! We hebben hier een hike met een gids geboekt en dat is achteraf gezien een heel goed idee. Het is de enige manier om een indruk van dit landschap te krijgen. Veel toeristen worden met bussen bij een (gemakkelijk bereikbaar) klooster gedropt en zien vooral de binnenkant…en missen daarmee het bijzondere aspect van deze omgeving.

Twee lokale hoogtepunten in Volos zijn het bergboemeltje naar Milies en de Tsipouradiko. Dit laatste is een type restaurant, net zoiets als een Ouzerie. Tsipouro is een Ouzo achtige drank die veel op de Turkse Raki lijkt en gemaakt wordt van de overblijfselen van het druiven persen. In een Tsipouradiko bestel je dus je flesje Tsipouro en daarbij worden Meze (kleine gerechtjes, meestal vis) geserveerd. Het idee is dat je blijft bestellen tot je of vol zit of niet meer kan staan. Beide moesten wij natuurlijk proberen!

’s Avonds is gescheiden Engelse buurman Richard die hier op zijn zeilboot vertoeft nog een borrel komen drinken. Interessante vent die een bedrijf heeft gehad dat kabels en pijpleidingen op de oceaanbodem legt.

In de baai van Volos ligt een eilandje met 15 inwoners: Palaio Trikeri. Wij daarheen en vastgemaakt aan een piertje bij een lokale taverna.

…en een duik genomen…

WhatsApp Image 2019-10-15 at 08.56.19

Samen met een Engels stel die hier al jaren een huisje heeft leuk zitten eten. Bijzonder dat de meeste van deze tentjes nog open zijn terwijl er amper meer toeristen te vinden zijn.

Van dit paradijsje naar Orei aan de Evia-kant van het water. Leuk haventje maar weinig bijzonder of het moet het 4000 jaar oude beeld van een stier zijn dat hier gevonden is.

Laatste stop voor Chalkis is Limni met een iniemini-haventje. De ingang levert wat bilnaadbevochtigende momenten op als de rotsen dichtbij komen en de dieptemeter naar 2,5m terugloopt…de kapitein mag dan niet veel diepgang hebben, Mr.Bean2 heeft wel zo’n 2m nodig.

Dan naar Chalkis! En dat er iets bijzonders aan de hand is wordt al snel duidelijk als we met een halve knoop stroom mee naar de kade varen en de stroom ineens omdraait…op 1 of andere wijze lopen hier dus 2 tegengestelde stromingen recht tegen elkaar aan… Het maakt het aanleggen er niet eenvoudiger op maar uiteindelijk liggen we prima aan de drukke boulevard…waar we veel bekijks hebben…altijd prettig op mijn leeftijd.

De verdere avonturen op weg naar de Saronische Golf komen de volgende episode aan bod!

Cheers, André

Schipper naast God

“Toen wij uit Rotterdam vertrokken!” zing ik tot groot genoegen van Belinda door onze Bluetooth headsets. Nog niet zo lang geleden lachten we mensen uit die met dit soort accessoires op hun hoofd over dek liepen. Sinds een paar maanden kunnen we dus om onszelf lachen…

Dat heeft alles te maken met Med mooring. Omdat het bijna altijd mooi weer is sturen we boven op de Flybridge. In een haven moet je hier meestal met de bips tegen de kant en aan de voorkant je eigen anker gebruiken. Ik regel dan boven het manoeuvreren en het anker (is een knop op dashboard) en Belinda de fenders en het achter touwwerk beneden in de kuip. Deze afstand overbrugden we in het verleden door te schreeuwen…maar daarmee gaat het onderscheid tussen communicatie en ruzie een beetje verloren… Om dat laatste te voorkomen nu dus toch headsets. We hebben van die motorfietsdingen en moet zeggen dat ze briljant werken. Zelfs met harde wind en andere herrie is het zeer helder…en met mijn zeemansliederen het heeft dus ook nog een grote entertainment waarde!

En niet alleen op deze wijze sta ik in direct contact met een Hogere macht. Sinds we weer in Griekenland zijn ontkom je niet aan een bizarre hoeveelheid kerken en kloosters. De 1 nog fraaier dan de andere. Niet alleen de gebouwen maar ook de ligging. Hoogtepunt is het Athos Schiereiland met Mount Athos daarop.

Athos is de meest Oostelijke van de 3 schiereiland-vingers van Halkidiki, het gebied bij Thessaloniki. Dit schiereiland kent een daadwerkelijke grens waar je alleen overheen mag met een speciale vergunning…en die wordt zeer gelimiteerd uitgegeven…en alleen aan mannen. Het heeft een soort van status-aparte en wordt gerund door de monniken. Die leven in grote eeuwenoude kloostercomplexen…of zeer sobere hutjes die aan de kliffen hangen.

Dit ascetische leven is hier al in de 5e eeuw begonnen. In 1060 heeft toenmalig Byzantijns keizer Constantijn IX het allemaal gelegaliseerd. Vanaf toen mochten er geen vrouwen, vrouwelijke dieren, eunuchs en baardloze mannen komen. Inmiddels zijn ze erg liberaal geworden en zijn baardloze mannen en eunuchs toegestaan.

Met een boot moet je meer dan 500m uit de kust blijven. De kustwacht bewaakt dit. Wij dus vanaf Limnos naar Halkidiki met een omweg om een deel van de kust van Athos te verkennen. Daarvan zijn bovenstaande foto’s. Een bijzondere wereld!

Uiteindelijk ankeren we op de “middelvinger” achter het Diaporos eiland. Zeer fraaie omgeving waar helemaal niets te doen is.

Even Noordelijker is het haventje van Panagia met een soort van Marina…met de nadruk op “soort van”. We gaan hier naartoe om Erik en Simone op te pikken die een klein 5 dagen mee gaan varen. De ponton waaraan we vastmaken is in bedenkelijke staat, sommige bolders zijn er uit getrokken en de verbindende bruggen zijn minimaal creatief-Grieks te noemen…maar gelukkig zit er een jong kattengezin bij de loopplank!

 

20190925_163257551_iOS

We huren 2 dagen een auto om Halkidiki en Thessaloniki te ontdekken. Om te beginnen naar Ouranoupoli. Dit is de grensplaats naar het Athos schiereiland…en dat is te merken. Vol met toeristen die even bij de grens willen kijken.

20190926_081447114_iOS

Dan naar Amphipolis een opgraving van een grote Macedonische stad. Hier is een bijzonder omvangrijk graf ontdekt waarvan een tijdje gedacht is dat het van Alexander de Grote (Colin Farrell) was…dat is niet het geval. Mooi museum erbij met bijzondere zaken als dit “automodel”, een meneer met een nogal prominent aanwezig…eeeuuuh…hoofd en de beroemde Leeuw die op 1 van Alexander’s Generaals graf prijkt.

Thessaloniki is een opvallend jonge en relaxte studentenstad. Het is duidelijk dat zowel een grote brand in 1917 als bombardementen in WW2 nogal hebben huisgehouden. Veel jaren 50/60 bouw.

We hebben hier een “walking tour” geboekt met een lokale gids. Met totaal 8 mensen volgen we Iannis door de stad terwijl hij geanimeerd verteld. Dat begint natuurlijk bij Alexander de Grote (de Grote held in Macedonië) maar komt al snel op Romeinse keizer Galerius die nogal megalomaan was aangelegd. Hij was een soort deelkeizer in de 4e eeuw toen de Romeinen wat aan het stoeien waren met onderverdeling van het Rijk. Galerius was hier dus de baas en maakte van Thessaloniki zijn hoofdstad. Nog steeds is de weg van de haven naar de Rotonda (tempel naar voorbeeld van Pantheon in Rome) herkenbaar met triomfboog, paleizen etc. Galerius was de laatste heidense keizer in dit gebied. Constantijn die de grote baas werd in deze periode, het Christendom tot officiële religie maakte en het Rijk in 2en deelde met Constantinopel als hoofdstad van het Oost-Romeinse Rijk (Byzantijnse Rijk), moest niet zoveel hebben van het protserige gedoe van deze onderknuppel…maar wonder boven wonder stierf hij een natuurlijke dood.

Bizar om te zien dat de intens lelijke jaren 50 flats gewoon op palen in de opgravingen van het paleis zijn gebouwd…andere tijden…

Een andere Romeins/Byzantijnse Keizer die een beetje huishield in deze 2e stad van het Byzantijnse rijk was Theodosius I. Lang verhaal kort was hij niet te spreken over het gedrag van zijn lokale (voornamelijk Gotische/Barbaarse) leger en de inwoners die openlijk een homoseksuele relatie tussen een beroemde strijdwagenmenner en een slaaf toejuichten. Tot voor kort niks mis mee…maar ze waren inmiddels streng Christelijk geworden… Theo kwam langs, schreef spelen uit in het Circus om vervolgens bij verrassing de hekken op slot te doen en alle 7000 aanwezigen af te slachten…dan vallen de huidige hooligans weer mee…

Tijdens de Ottomaanse overheersing was het grootste deel van de inwoners Joods…maar de Nazi’s hebben, samen met de Grieken die het niet zo op de Joden hadden, hier verschrikkelijk huisgehouden en de complete Joodse bevolking uitgeroeid…inclusief de begraafplaats. In veel gebouwen zie je nog stukken Hebreeuwse grafsteen die als bouwmateriaal zijn gebruikt.

Sommigen van jullie weten dat ik een groot bewonderaar van Mustafa Kemal Ataturk ben. Mijns inziens 1 van de grootste leiders en persoonlijkheden van de 20e eeuw (en de eerste tekenen zijn dat we daar in de 21e eeuw zeker niet overheen gaan). Hij is in 1881 geboren in Saloniki, toen nog onderdeel van het Ottomaanse Rijk. Het huidige Turkse consulaat bevindt zich in zijn geboortehuis met een indrukwekkend museum over zijn leven.

En over grootheden gesproken. De volgende dag komen Erik en Simone Lamers aan boord. We varen die middag nog naar Ammouliani, een eilandje naast het Athos schiereiland. Er wonen 600 mensen. We kunnen vastmaken aan een pier bij het dorp.

Of de duvel er mee speelt staat ook hier de avond in het teken van de Heere…of hoe hij in deze contreien ook genoemd wordt…zo vlak bij de Olympus zou het ook Zeus kunnen zijn. Op het dorpsplein heeft zich de complete bevolking verzameld om toegesproken te worden door een priester van 1 van de Athos kloosters. Op het eerste gezicht een goedlachse abt. Later op de avond wanneer we op de boot nog wat zitten na te genieten komt er een complete processie (zonder rupsen) onder leiding van dezelfde abt het piertje op. Ik wilde eerst nog roepen dat die doodloopt in het water, maar bedacht me toen dat deze man misschien wel het water ging splijten, of er zo overheen kon lopen. Dat viel uiteindelijk tegen toen we ze rechtsomkeert zagen maken.

Terug naar het Diaporos gebied en geankerd achter het eiland. Veel beter wordt het niet.

Dan naar Porto Koufo. Eén van de grootste natuurlijke havens in Griekenland. De Duitsers hadden hier hun U-Boot basis. Onderweg bladstil weer en veel dolfijnen rond de boot. Op de pier van Koufo heel veel sportvissers waarvan sommigen goed gekleed…waarom heeft die man een rubberen handschoen aan?

Veel zwemmen, eten, drinken en slap lullen…de meeste wereldproblemen zijn opgelost.

Van de zeer toepasselijke middelvinger gaan we naar Nea Skioni op de meest Westelijke en toeristische vinger. Klassiek vissershaventje met leuk dorpje…alhoewel de uitbater van de lokale taverna er niet om kon lachen.

De volgende dag vliegen Erik en Simone pas laat terug naar NL, dus fijne Opel Corsa gehuurd en nog even een dagje rondtoeren. Om te beginnen naar Pella de geboorteplaats van Alexander de Grote en hoofdstad van het Macedonische Rijk. De opgravingen vallen wat tegen…er staat niet zoveel meer. Het bijbehorende museum is des te fraaier.

Dan naar Thessaloniki om deze mooie dagen af te sluiten met een mooie lunch/dinner.

Dat is gelijk een mooie afsluiting van deze episode…want wordt al veel te lang en we zijn inmiddels op Skiathos.

Over hoe we daar zo beland zijn en de verdere avonturen de volgende keer meer!

Cheers, André

Gone with the wind

We hebben onze eerste slecht weer dag te pakken! Terwijl ik wat voor me uit zit te bloggen teistert wind en regen Mr.Bean2 in de haven van Myrina op Limnos. Limnos is een wat meer geïsoleerd eiland in het Noorden van de Egeïsche zee en ligt midden in de baan van de Meltemi wind. Voor de geografische en meteorologisch geïnteresseerden heb ik het eiland omcirkeld in het volgende prentje van Windy.com. De windsterkte wordt met kleuren aangegeven. Paars: Motorbootweer, Blauw: fijn, Groen: niet zo fijn, Geel/Oranje: ik wil naar huis, Donker Oranje/Rood: fokking hell!

Knipsel

Die wind zijn we inmiddels wel gewend, maar we hebben nu dus de eerste wolken/regen sinds maanden te pakken…toch iets met herfst en een stuk noordelijker zijn dan we afgelopen jaar gewend waren.

Je weet dat als je tussen half Juni en eind september in de Egeïsche zee vaart de Meltemi de bepalende factor is. Elk pilotboek raadt dan ook af om in Noordelijke richting te varen in deze tijd…maar dat is vooral voor bretonsebroeken-met-zeilboten. Met zo’n stoere trawler heb je daar natuurlijk geen last van… Eeeuuuhh, dat valt tegen… Sinds ons vertrek uit Ören/Bodrum een maandje geleden hebben we eigenlijk alleen maar harde wind tegen gehad…bijna zonder pauze. Een mooie uitzondering was de afgelopen oversteek van Lesbos naar Limnos met bijna volledige windstilte…prachtig!

20190917_085928485_iOS

Je begrijpt direct waarom Windy Paarsblauw gebruikt voor Motorbootweer.

Gelukkig lijken de vooruitzichten eindelijk aan te geven dat na nog een dag of 2 klapperende vallen (dat zijn die klotetouwen langs zeilbootmasten die ervoor zorgen dat met een beetje wind een jachthaven klinkt als een smederij) de Meltemi het op gaat geven…en dan hebben we het mooiste weer van het jaar. Zowel de idiote hitte als wind zijn verdwenen en wat overblijft is een zonnetje met een graad of 25.

Vorige episode lagen we in Mytilini/Lesbos te wachten op een pauze in de wind. Dat was geen straf. Leuke stad en mooi eiland. Vrienden Astrid en Ronald op hun Astro waren net binnengelopen dus dat leverde voldoende excuses op voor wat drank en uit eten.

De nieuwe buren kwamen met een 44meter metallic lichtblauw Baglietto Motorjacht…laten we zeggen een opvallende en erg Italiaanse verschijning. In de stad natuurlijk nog even naar het archeologische museum voor de Venus-met-baard en de imposante burcht.

Langs de Oost- en Noordkust van Lesbos naar Molyvos. Onderweg zie je hier en daar als stille getuigen de verlaten bootjes, zwemvesten en rommel op de kust van vluchtelingen die wel de EU bereikt hebben.

Molyvos (of Mithimna) is een schitterend plaatsje op het uiterste noordpuntje van Lesbos. Het minime haventje ligt vol lokale visbootjes…zoals het hoort. Wij nemen plaats aan de buiten pier.

Vanaf hier willen we oversteken naar Limnos. Daarmee wordt ons schema geregeerd door de Meltemi. Dat betekent dat we de volgende dag al weg moeten…of nog een weekje wachten. We proppen dus de hele Molyvos-experience in 1 dag. Toeristentreintje naar Petra, Wandeling door de nauwe straatjes, de burcht is gelukkig gesloten, ’s avonds eten bij Octopus…leuk tentje aan de haven.

Voor zonsopgang verlaten we de haven op weg naar Limnos. Het is duidelijk dat het ’s morgens kouder wordt. Verder een mooie trip, windstil en legio dolfijnen voor de boeg.

We steken hier de belangrijke vaarroute langs de Turkse kust naar de Dardanellen/Istanbul/Zwarte Zee over. Het is erg druk en geen Traffic Seperation Scheme…het is dus een beetje een zooitje…maar wel leuk op de marifoon te volgen hoe de vrachtschepen proberen te voorkomen dat ze tegen elkaar aan varen. Op een gegeven moment ook een oproep voor Mr.Bean2 die op aanvaringskoers lijkt te liggen met een oceaanreus. Ik had het al gezien op de AIS dus met een lichte koersaanpassing gingen we netjes achter de corpulente bips langs.

Vanaf Zee is Limnos een echt Grieks eiland. Kaal en droog. De continue wind hier zal daar zeker een bijdrage aan leveren. Myrina is echter een erg leuk havenplaatsje waar we nog een plekje aan de kade vinden. Goed beschut voor de stormpjes die er aan gaan komen. Daarom maar extra veel ketting uitgooien., zo’n 80m. Bips vastknopen en klaar is Bean…denken we…

20190918_113522643_iOS

Het was ons al opgevallen dat de Duitser die op de boot naast ons lag te tukken in de kuip niet bepaald een nautisch ervaren indruk maakte…hij wist niet hoe hij ons touw even door een ring op de kade moest doen. Lang verhaal kort blijkt het 5 m/v sterke gezelschap op deze huurboot hun ketting zo’n beetje dwars door de haven te hebben liggen. Daardoor ligt onze ketting er dus overheen…en ze willen de volgende ochtend om 7 uur weg. Geen probleem, maak ons maar wakker en dan maken wij wel even plaats zodat jullie weg kunnen. Als we met onze slaperige kop ’s morgens de Huhnen ohne Kopf gebeurtenissen aanschouwen blijken ze ook nog motorproblemen te hebben. Uiteindelijk start hij.

Ik zou dan willen weten waarom hij het niet deed voordat ik 50 mijl over open zee ga varen…maar Die Deutscher hebben daar minder moeite mee. Misschien hebben ze een ADAC abonnement voor the North Aegean? Als ze uiteindelijk wegvaren hangen ze bijna direct met de hele boot in onze ankerketting…als ze zich daaruit bevrijdt hebben blijkt wat ze al vermoeden…ze hebben met hun anker onze ketting beet…dan stopt de motor er weer mee…de Ganze Panik is nu compleet. Ze hebben ook geen idee hoe ze de ketting van hun anker af krijgen en laten de hele boel dus maar weer zakken. Als de motor weer even start leggen ze opnieuw aan. Lang verhaal kort liggen ze hier dadelijk een week met monteur etc…mogelijk iets anders dan in de brochure van de bootverhuur werd aangeprezen…

De aanblik van Myrina wordt gedomineerd door een enorme Venetiaanse burcht. Alleen het uitzicht is de klim al waard.

Natuurlijk moeten we ook een auto huren om het eiland te verkennen. Eindelijk weer eens een Hyundai i10. Het binnenland is best fraai en redelijk groen. Er komen zelfs beroemde wijnen van dit eiland. De Noord- en Oostkust zijn duidelijk geteisterd door de wind. Fraai maar kaal en droog.

Claim-to-fame van Limnos is dat het de basis was voor de Geallieerden in WW1 voor de Gallipoli campagne. U weet wel, het optimistische plan van ene W. Churchill om de Turken even onder de voet te lopen en Istanbul en de Bosporus in handen te krijgen…dat liep anders…daarom veel grote militaire begraafplaatsen voor duizenden jongens die dit foutje van Winston met het leven moesten bekopen.

Bij een verlaten baai komen we een kerkje met een wat militante dame ervoor tegen en een trap die naar “Holy water” zou leiden. Nu ben ik daar al een tijdje naar op zoek in verband met mijn haargroei, dus ff naar beneden. Bizar tafereeltje waar om onduidelijke reden veel armbandjes zijn achtergelaten.

Aan de opgravingen van de tempel van Kavirio wordt druk gewerkt. Deze God werd rond 6e eeuw vC alleen op Limnos en Samotraki vereerd en zorgde voor een beetje knappe resultaten bij vruchtbaarheid, wijn en zeereizen. Een TopGod zou ik zeggen, dus wij ook even een offertje brengen…waarbij we het vruchtbaarheid gedeelte niet hebben aangekruist.

In de rotsen onder deze site is de grot van Philoctetes, één van de helden van de strijd om Troje…soort van Brad Pitt. Echter voordat hij dat werd pleurde Odysseus hem op Limnos van zijn boot omdat de ontstoken wond aan zijn been nogal stonk. Met wat klimwerk zelf even vastgesteld dat de lucht en Philo inmiddels uit de grot zijn getrokken.

Na een lekkere Octopus lunch in Moudros nog even naar Poliochne. Dit wordt gezien als de oudste stad ter wereld. Yep, je leest het goed, deze stad is ouder dan het eerste Troje en nog wat andere kandidaten. Ook hier valt op dat er druk wordt afgegraven. Er staat niet bar veel meer, maar het stratenplan, gebouwen en riolering etc. zijn nog goed herkenbaar…tot zo’n 5000 jaar oud… Adam en Eva hadden hier kunnen leven… Oh nee, dat was 6000 jaar geleden.

Momenteel kijk ik naar de buren die om de beurt wat zenuwachtig over het dek lopen om touwen, fenders en ankerkette zu beobachten. De wind smijt de Bavaria nogal heen en weer terwijl ze af en toe met een wat vragende blik naar Mr.Bean2 kijken die er nogal stoïcijns bij ligt… Because frankly my dear, I don’t give a damn!

Maandag gaan we richting het Halkidiki gebied. Dat zijn de “3 vingers” in de buurt van Thessaloniki. Daar gaan we over een week ook de Lamersjes oppikken!

Daarover en andere Grieks drama’s, de volgende keer meer.

Cheers, André

Pussies

Ja, we zijn op Lesbos! Het eiland dat zijn naam heeft gegeven aan dames met dezelfde smaak in Homo Sapiens als ondergetekende. Dit heeft alles te maken met dichteres Sappho die hier ca. 600 vC rondhing en in haar oeuvre het af en toe had over intieme relaties met meisjes die zij op haar eigen kostschool onderwees. Als Katholieke priester wordt je voor soortgelijk gedrag opgepakt, maar in die tijd kon je er blijkbaar een beroemd dichteres mee worden. Lesbisch betekent dan ook letterlijk “van het eiland Lesbos”. Eén van de grootste Griekse eilanden dat veel groener en gevarieerder is dan veel van de anderen.

Eind vorige episode hadden we echter Turkije nog niet verlaten. De laatste avond in Turkije en Cesme moesten we natuurlijk naar Paparazzi. Wederom een live band en wederom groot feest. Een waardig afscheid van een mooi land!

De volgende ochtend dachten de officials daar heel anders over. We hadden bedacht dat we zelf wel even konden uitklaren (je kan ook een zgn. agent inhuren om dat voor je te doen). Wij met alle papieren op de elektrobrommers eerst 6km verderop naar de Havenmeester. Dat ging heel soepel. Veel stempels en papier. “Hiermee naar de customs en Port Police en dan weer hier terugkomen”. Een paar honderd meter verder naar de Customs. Daar zitten zo’n 20 mensen in uniform niets te doen…nee, dat is niet helemaal waar, sommigen kijken filmpjes op YouTube. Ik zal jullie niet vermoeien met alle details maar na ca. 2 uur kastje-muur werk zijn we bijnaaaaa klaar. Ze willen alleen nog even de boot zien…maar die ligt 6km verder in een andere haven. Grote paniek!

Uiteindelijk wijzen ze een vrijwilliger aan die met ons naar de boot moet…maar wij zijn op de fiets en die laten we niet hier…Na een half uur delibereren krijgen we dan toestemming om maar op de fietsjes terug te gaan en komen zij ons achterna met de auto. Wanneer we in de haven terug zijn trekken we gewoon ons eigen plan en varen naar de fuel dock om nog een keertje bij te tanken. We kunnen inmiddels weer zo’n 2000 liter kwijt en het is veel goedkoper dan in Griekenland. De truck komt en ook hier gaat het niet goed. Als de teller op de truck op 2000 staat ben ik ervan overtuigd dat we slechts ca. 1700 liter gehad hebben. Ik weiger dan ook te betalen. Na een half uurtje dreigen met politie door de truck chauffeur geeft zijn baas akkoord om 1750 (ipv 2000) liter af te rekenen…iets te makkelijk…maar we willen geen verder gezeik dus gaan akkoord. Inmiddels is Piet-douane ook gearriveerd. Die stelt vast dat de boot bestaat, geeft akkoord en gaat weer weg…

Kortom: na een Monty Python achtige ochtend zetten we koers naar Chios, het eerste Griekse eiland. Hier krijgen we van de vriendelijke havenmeester Stelios een plekje aan de kade in de enorme commerciële haven in Chios stad toegewezen.

20190902_153133185_iOS

Natuurlijk staat er al een agent klaar om zijn diensten aan te bieden. Omdat we alles nieuw moeten hebben (transit log, cruising tax etc.) maken we daar graag gebruik van. Twee uur later komt hij terug en zijn we officieel en legaal in Griekenland.

Chios is weinig toeristisch. De claim-to-fame is de Mastiek industrie. Dit is de enige plek in de wereld waar Mastiek bomen worden gecultiveerd om het hars (mastiek) te oogsten. Daarvan wordt kauwgom, cosmetica, medicijnen, likeur etc. gemaakt…die likeur herinner ik me nog vaag van een avondje met Erik Lamers vorig jaar toen we een flesje hebben gereinigd.

Natuurlijk gaan we een auto huren. Mijn grote voorkeur heeft altijd de meest shabby local verhuurder. Die is namelijk veelal goedkoper dan de AVIS en aanverwante rentalmaffia en nog veel belangrijker…ze willen het liefst cash…laten we zeggen dat de combinatie van mijn rij- en parkeerstijl slecht matchen met het afgeven van een creditcard.

Vlak achter de boot vind ik zo’n tentje. Papadopoulos (zo heten alle oudere Griekse mannen, behalve die van de kerk, die heten Papalamelulos) verontschuldigt zich dat hij geen normale auto’s meer heeft, maar nog wel een Fiat Doblo en die kan ik krijgen voor de gebruikelijk 25 euri/dag. Uitstekend! Altijd al Henk Wijngaard willen spelen!

20190904_064710881_iOS

De volgende dag dus het eiland verkennen…en dat is best bijzonder. De 2 belangrijke plaatsen in de mastiek regio zijn Pyrgi en Mesta.

Pyrgi is beroemd door zijn mozaïek achtige metselwerk en natuurlijk mastiek productie…maar voor de echte zeeman is er nog iets veel belangrijkers! Er bestaat een hardnekkige theorie dat Columbus uit Pyrgi kwam…maar dat was toch een Genuees hoor ik je denken… Chios was in die tijd onderdeel van het Genueese rijk. Op de laatste 2 foto’s hieronder zie je het pand waar hij gewoond zou hebben.

Ondanks dat er alleen over Jesus Christus meer is geschreven, is de oorsprong en jeugd van de man met de grootste invloed op de geschiedenis van de moderne wereld nog steeds een mysterie.

Mesta is een vesting dorp. De buitenste huizen zijn als een verdedigingsmuur gebouwd. Als je door de poort gaat kom je in een labyrinth van straten, tunnels en steegjes terecht. Ook hier weer de alomtegenwoordige en specifieke mastieklucht.

Door de bergen terug richting Chios stad komen we langs een klooster dat aan het einde van de dag zijn poorten wel even wil openen. Terwijl we wachten ontmoeten we George en zijn vrouw. Jong stel. Hij is IT ondernemer en heeft een opvallend frisse kijk op de Griekse economie en toekomst. Niet het gebruikelijke geklaag dat de hele wereld (en vooral Merckel) tegen Griekenland is en het toch heel normaal is om vanaf je 50e een goudgerand pensioen te ontvangen…en dat de Grieken toch de beschaving hebben gebracht etc.

Het klooster is een indrukwekkende verzameling mooie en ingestorte gebouwen. Ze hebben er zelfs een display met honderden kinderdoodshoofden als aandenken aan 1822 toen Chios een leidende rol had in de opstand tegen het Ottomaanse rijk. De Ottomanen hadden daar weinig gevoel voor humor voor en vielen het eiland binnen, slachten 25000 mannen, vrouwen en kinderen af en voerde de rest af als slaven. Wel vreemd dat een instituut dat vergeving predikt dit soort haat aanjagende zaken cultiveert.

De volgende dag geven we onze Doblo de sporen richting het Noorden van het eiland. Waar het zuiden redelijk groen en heuvelachtig is, is het Noorden een soort van bergachtig maanlandschap. Ruig en kaal…en dan zijn we nog niet eens op Lesbos… Wel sfeervolle plaatsjes met hier en daar een hoog Ennio Morricone gehalte.

Vanaf Chios gaan we een kort stukje naar het kleine Inousses eilandje. Van dit idioot kleine eilandje komt de helft van alle belangrijke Griekse redersfamilies…er staan dan ook schitterende huizen…en verder is er helemaal, maar dan ook helemaal niets te doen. Heerlijk!

Dan een wat grotere oversteek richting Lesbos. We hebben Plomari uitgekozen om te landen. Niet in de laatste plaats omdat dit de Ouzo hoofdstad van de wereld is! Hier komen we Canadees stel Ali en Kathy tegen op hun Nimbus motorboot. Ali is geboren Turk maar woont zijn hele leven al in Toronto als Commodity trader. Kathy is kinderarts. Ali is ook nog eens Raki en Ouzo liefhebber…dus er zijn grote raakvlakken. Leuke mensen waar we zowel hier als later in Mytilini mee optrekken.

Plomari is een leuk stadje, maar de haven blijkt wat uitdagingen te hebben. Om te beginnen liggen er oude kettingen door de haven waar onze buurman een ochtendje, inclusief duiker, druk mee is geweest om zijn anker daar weer uit te krijgen. Dan is er het ontwerp, of gebrek daaraan. De ingang is veel te breed en verkeerd vormgegegeven. Dit leidt ertoe dat als ’s nachts de wind wegvalt de swell de haven in gaat rollen en een beetje in de rondte klotst…dat heeft 2 onrustige nachtjes opgeleverd…helaas zonder enige relatie met de titel van deze episode.

Natuurlijk zijn we naar Ouzofabriek Barbayanni geweest. Mooie gepassioneerde manager die uitlegde waarom hun Ouzo de beste in de wereld was, de rest allemaal chemische crap en Ouzo alle kwalen heelt.

20190909_101641668_iOS

In de hoofdstad van Lesbos, Mytilini gaan we in de stadshaven liggen (i.p.v. de Marina). Drukke stad waar het vluchtelingenprobleem heel zichtbaar is. Sinds Erdootje met uncle Trump bezig is om een zogenaamde veilige zone in Syrië te creëren en daar de vluchtelingen naar “terug” wil sturen zijn er weer meer die de kostbare wanhoop sprong richting Lesbos maken. Zowel de NL, UK als Griekse marine zijn continue vanuit deze haven aan het patrouilleren en pikken veel mensen op. Volgens de verhalen puilen de kampen inmiddels weer uit.

In de stad is het daarmee een vreemde mix van toeristen in opperbeste stemming en vluchtelingen die proberen te overleven…met zulke wereldleiders hebben we helemaal geen God meer nodig om de boel naar de kloten te helpen…

We huren een paar dagen een geweldige Suzuki Celerio (nooit van gehoord) en crossen dit grote eiland rond. Bij toeval komen we langs het klooster van de 60 kerken. Yep, er staan hier echt 60 kerken en kerkjes. Bizar landschap. In het heilige der heilige, de kerk in het midden van het klooster mogen alleen mannen komen. Dat brengt mij op de vraag hoe die monniken voor elkaar krijgen wat ik op veel meer plaatsen zou willen maar nooit lukt…

Onderweg naar het meest westelijke puntje van het eiland, Sigri komen we langs nog een klooster. Dat ligt zo theatraal boven op de piek van een berg dat we ook daar even naar toe moeten.

klooster-ypsilou-antissa

De westpunt van Lesbos ligt midden in de Meltemi wind die hier momenteel stevig huishoudt…en dat gehuil voegt alleen maar toe aan de Ennio Morricone sfeer.

Sigri is een echt off-the-beaten-track dorpje compleet met huilende wind door de straatjes. De sardines zijn een aanrader in deze streek!

Eresos is de Lesbo-heaven op het eiland. Je kan daar vanaf Sigri via de normale weg komen, maar veel korter en fraaier is een dirt-road langs de kust…de Celerio heeft zich prima gehouden.

In Skala Eresos veel dames hand in hand van het type “lekker kort koppie”. Het Women festival was net gestart met lekkere live muziek.

20190910_122544115_iOS

Daarna via de wetlands, ibissen en flamingo’s weer terug naar Mr.Bean2.

De volgende dag nog een keer de Celerio aangetrapt en een rondje langs een oude Olijfolie fabriek, schitterende verstilde kustdorpjes zoals Melinda en het idioot toeristische Agiasos. Dit laatste is zo’n “bekende Nederlander” dorp. Je kan niets ontdekken wat speciaal is of de moeite waard, maar het is toch heel bekend en alle bussen stoppen er…dus doodgegooid met “original handpainted” ceramics uit China en koelkastmagneten. Het hoogtepunt hier was de cementmixer die besloten had onze Suzuki te blokkeren en een beetje beton te gaan storten.

In de haven waren inmiddels oude bekenden Astrid en Ronald aangekomen op hun Astro zeilschip. Erg gezellig!

Daarover en de verdere avonturen op Lesbos en in de Noordelijke Egeïsche Zee de volgende keer meer.

Cheers, André

Leaving Turkey

“Nooit weggaan, altijd ergens naartoe gaan” hield ik mijn collega’s altijd voor. Wij gaan naar Griekenland…maar het voelt voorlopig vooral als Turkije verlaten. Het land waar we de afgelopen 2 jaar een beetje verliefd op geworden zijn. Op het schitterende landschap, de mooie zee, de fantastische kust, de rijkdom aan historie…maar vooral de mensen! Partir cést mourir une peu zoals de Fransen zeggen…maar dat is vooral nostalgisch gezeik van een volk dat bij de minste verandering alle wegen blokkeert…wij zijn meer van Going out with a bang! Dat is mede de reden dat ik deze blog momenteel hangend in de bank met een brak hoofd, geurend uit alle poriën bijeen lig te sprokkelen.

We hebben het geluk gehad onderweg veel vrienden te kunnen maken. Twee mooie voorbeelden daarvan zijn Özlem en Bülent. We kwamen hen zo’n 1,5 jaar geleden voor het eerst tegen toen ze naast ons aanmeerden op Halki (eilandje ten westen van Rhodos) en dat klikte direct. Zij runnen beachclub Paparazzi in Cesme en zijn daar druk mee in de zomer. Ze varen/wonen op hun Nauticat genaamd Obeg in de lente en de herfst. Nu kom je natuurlijk veel vaker mensen tegen waar je een paar gezellige dagen mee optrekt, maar de Obeg zijn we daarna nog 2 keer tegen gekomen. Dit voorjaar appen Nederlandse vrienden die hier rondvaren ons dat we de groeten moeten hebben van de Obeg…toeval bestaat niet. Met 3 boten hebben we toen nog een leververgrotende bijeenkomst in Gocek/Wall bay georganiseerd. Toen we ze daar onze plannen vertelden om vanaf eind augustus naar het Noorden te varen richting de  Griekse eilanden en het Thessaloniki gebied konden we niet meer om de uitnodiging heen in Cesme langs te gaan…en daar zijn we nu. En omdat toeval niet bestaat zijn hier ook oude vrienden Martin en Kjell uit Nederland naartoe gekomen die hier een paar dagen in een hotel zitten. Eén groot feest!

Paparazzi blijkt niet zomaar een strandtent maar een instituut in deze omgeving. Het is een prachtige club in een schitterende baai. Overdag het gebruikelijke ligbeddenwerk, s’ avonds wordt de boel omgebouwd tot restaurant met de tafels op de drijvende pontons…en na het eten de 2e transformatie naar club met vaak livemuziek en DJ…er werken hier 75 (!) mensen in de zomer.

Het onthaal is van, wat wij inmiddels Turks niveau noemen! Als we melden dat we in de haven liggen komen ze ons op halen en staat in de club al een tafel met hapjes en drankjes gedekt voor ons…en zo gaat dat door tot aan een geweldig diner met z’n vieren! Ze zijn van plan een keer Nederland te bezoeken maar ik heb geen idee hoe we ook maar in de buurt kunnen komen van deze vorm van gastvrijheid.

Martin en Kjell arriveren een dag later. Een mooi weerzien, vooral voor de oude schoolmaatjes Belinda en Martin! Met hen gaan we een dagje varen in de buurt waarbij de wind enigszins roet in de kebab gooit. Het gebied rond Cesme staat erom bekend dat het er altijd stevig waait. Het is niet voor niets windsurfers paradise. Deze dagen doet de Meltemi daar nog een schepje bovenop…een beetje gezellig ankeren en bij een eilandje dobberen is er dus niet bij. We doen wel een poging bij het Donkey eiland…zo genoemd omdat…yep je hebt het al geraden. In de beschutte baai daar staan nog steeds windstoten tot zo’n 30 knopen. Even ankeren en vooral naar de daytrippers kijken die hier een complete schoolklas uitladen.

Als het uit de hand begint te lopen met zowel de wind als de invasie van daytrip boten, hijsen we het anker en gaan naar de veel beschuttere baai bij Paparazzi. Onderweg is duidelijk dat het zeemansleven voor Kjell wat zwaar is. In de baai aangekomen kunnen de badbroekjes aan en gedompeld worden. Met Teddy gaan we natuurlijk nog even bij Paparazzi langs voor een biertje.

Bulent heeft een prima tip voor het Imren restaurant om ’s avonds te gaan eten. Hij belt voor een reservering en dat opent deuren naar de beste tafel en een bijzonder diner tijdens de zonsondergang over Khios (het Griekse eiland voor de kust).

Als natuur- en historiebuffs zijn Martin en Kjell hier ook om Ephesus te gaan bezoeken. Wij gaan met ze mee ondanks dat we 2 jaar geleden al een keer op deze indrukwekkende site geweest zijn (zie blog “What did the Romans ever do for us”). En indrukwekkend is het nog steeds.

’s Avonds de uitnodiging van Paparazzi voor een diner met aansluitend een live band. Er was nog een bevriend stel aanwezig waardoor we uiteindelijk met 8 mensen ons aan tafel konden uitleven! De rest van de avond en nacht kunnen we kort over zijn omdat mijn geheugen dat ook is. Prima coverband met lekkere muziek! Het was ook nog eens de nationale Turkse “Bevrijdingsdag”. De dag dat ze herdenken dat ze onder leiding van Ataturk de Grieken en Engelsen het land uit gedonderd hebben in 1920. Vooral hier rond Izmir is dat nogal een dingetje omdat daar de Grieken letterlijk de zee in gedreven zijn…en de Engelse vloot die daar dreef niet zoveel zin had om hun oude bondgenoten aan boord te nemen… Het is opvallend om te zien dat ook het jonge publiek bij het concert nog steeds Ataturk als grote, boven alles verheven, held heeft.

Maar hoe waren we hier zo terecht gekomen? 18 Augustus hebben we ons los geworsteld van James en zijn we naar Bodrum gevlogen om daar in Ören marina Mr.Bean2 in stoffige maar prima staat weer aan te treffen. Na een dagje klussen koers gezet naar Gümüslük een leuk baaitje met dorpje. Hier een paar dagen aan de dorpssteiger doorgebracht. Elke middag/avond kwamen er legio toeristen langs om zichzelf te vereeuwigen inclusief Barbiefeet. Af en toe ook een roedel wilde honden om het niveau weer wat op te krikken.

…en ja dat is Belinda’s middelvinger…en ja ik ben het doelwit daarvan. Had alles te maken met een hike rond de kaap waarbij ik volgens Belinda een verkeerde afslag had genomen…

Van een krakkemikkig steigertje naar de over de top georganiseerde Didim Marina. Fraai maar sfeerloos. Dat geldt niet voor het stadje Didim. Dat is lelijk en sfeerloos, want onder de voet gelopen door hordes, vooral Engelse en Russische, toeristen. Op het strand leken alleen nog staanplaatsen beschikbaar. Wel fraai is de opgraving van de idioot grote Apollotempel achterin de stad.

We kwamen in de haven een ander setje Nederlanders tegen: Judith en Ben die hier al jaren rondzeilen op The Cape….ze wonen namelijk op Katendrecht in Rotterdam…en voor de 020ers, dat wordt in Rotjeknor de Kaap genoemd. Zij zijn ook op doorreis richting Samos. Leuke mensen!

Al met al blijkt de vuurtoren bij de uitvaart in de vroege ochtend het mooiste van heel Didim.

Een lange ruk naar de Kirkdilim baai. Idyllische omgeving waar we uiteindelijk helemaal alleen met een paar geiten zijn. Afgezien van wat zwemmen en dobberen weinig van te vertellen.

20190826_034713417_iOS

De wind begint inmiddels een grote rol te spelen. Als we de volgende dag onder de beschutting van het Cesme schiereiland vandaan komen en om de kaap heen varen worden we getrakteerd op een uurtje stampen tegen een N6 in. Al met al valt het mee en als we ten noorden van het schiereiland tussen wat gevaarlijke riffen kunnen doorvaren wordt alles weer kalm. Daar nemen we een ijsje op!

Vandaag en morgen staat natuurlijk de F1 in Spa centraal. Maandag uitklaren, nog even bijtanken (is hier 50c/liter goedkoper dan in Griekenland) en naar Khios!

Daarover en de verdere Griekse avonturen de volgende keer meer!

Cheers, André

Hiding for the storm

Dat was het thema de afgelopen weken om meerdere redenen. Om te beginnen heel letterlijk. We zijn terug in de Egeïsche Zee en in het hoogseizoen van de Meltemi wind…niet echt een storm, eerder een goede F7…maar zeelui houden nou eenmaal van overdrijven. We zijn dus drukker dan normaal met het vinden van goede ankerplaatsen die beschermd liggen tegen de wind.

Dan is onze dochter Laura een week aan boord…en dat is duidelijk meer dan een F7. Ze is samen met haar vriend Alex overgekomen uit Melbourne. Paar dagen Singapore, paar dagen Istanbul, weekje bij Mams en Paps op Mr.Bean2 en dan met z’n allen naar Nederland voor onder meer 60-jarige bruiloft van de ouders van Belinda en de 1e verjaardag van James!

En omdat we een maandje naar Nederland gaan moeten we een mooi stormvrij plekje voor Mr.Bean2 vinden. Dat doen we in Ören Marina in de buurt van Bodrum.

In de laatste episode waren we nog op weg naar Orhaniye een grote baai aan het einde van de Hisaronu Golf.

Na een dagje ankeren leggen we aan bij het steigertje van Cennet Marine, kleurrijk tentje. In het verleden blijken ze een veel grotere steiger (bijna jachthaventje) te hebben gehad maar,zoals we nu al vaker hebben gezien, wordt dat spul door de overheid afgebroken als je niet over de juiste vergunningen en/of vrienden bij de gemeente beschikt.

We komen hier Colin en Sue weer tegen. Een Engels stel dat we al eerder gezien hebben bij Bozburun dus gezamenlijk het terras van Cennet onveilig gemaakt.  Vervolgens zien we dat de Meteor van Frits en Carla ook ergens in de baai geankerd ligt. De volgende dag ankeren we naast hen en blijft het ook daar nog lang onrustig…

Volgende stop is Sailors Paradise. Een Restaurant aan het eind van een baai dat alleen met een boot bereikbaar is. Onze boot is te groot voor de steiger en ze verwachten een flottielje dus krijgen we een mooring-boei van het restaurant met lange lijn naar de kant…inclusief rattenscherm…toch even opletten bij de kebab…

Van dit bijzondere plekje een korte oversteek naar het Datca schiereiland en de Ciftlik baai. Hier is zowaar een Turkse camping! Dat zie je niet zoveel hier. Turken zijn erg van luxe, zeker op vakantie…allerlei gekkigheid van Westerlingen die gaan hiken, kayaken en kamperen vinden ze doorgaans heel vreemd.

Door naar Datca, een stadje waar we 2 jaar geleden zijn geweest met de familie Lamers. We hebben wederom mazzel want er is nog een mooi plekje vrij aan de stadskade tussen de Gullets…en een Super van Craft uit 1963. Dit is 1 van de fraaiere klassieke Nederlandse motorboten…en waarschijnlijk de enige in de Med.

Als ik me ga melden bij het havenkantoortje zie ik verderop een grote NL vlag wapperen. Deze blijkt verbonden aan de Ilja van Peter en Yvonne. Vrienden van 2 jaar geleden toen we enige tijd met ze op Nisiros en Kreta hebben doorgebracht. Erg leuk ondanks dat Peter een stevige griep onder de leden heeft…hij laat zelfs zijn biertje staan…zorgwekkend.

Na het aanvullen van de wijnvoorraad bij de lokale Knidos winery gaan we naar Ogun’s Place in Hayitbuku. Dit was ons door een aantal cruisers aangeraden omdat het heropend is. Ook Ogun is slachtoffer geworden van het afbreken van zijn steiger door de overheid. Nu liggen we aan een stukje strekdam net achter de hoge kaap die de baai beschermd…bijzonder plekje. Ogun is een mooie vent. Zijn vader is dit familiebedrijf in de jaren 70 begonnen…toen er nog helemaal geen toeristen waren. Mooie verhalen en foto’s van een heel andere tijd.

Helemaal op het puntje van het Datca schiereiland ligt achter de hoge kaap Knidos. Dit was een belangrijke strategische havenstad van de Romeinen. Apart om aan te leggen tussen de ruïnes van deze stad in de haven waar ook de Trireemen van de Romeinen aanlegden. We kunnen hier langszij aanleggen aan een steigertje dat waarschijnlijk van na de Romeinse tijd is…maar ook weer niet zoveel later.

Onze Turkse buren blijken vrienden van onze vrienden Ozlem en Bulent (Paparazzi beachclub). Leuke mensen die ons Turkse lekkernijen komen brengen.

Na 2 dagen rust en historie in deze schitterende omgeving gaan we oversteken naar het Bodrum schiereiland. Losgooien, kaap ronden, niet tegen Kos aanvaren en dan ankeren in de baai van Akyarlar. De wijde omgeving van Toeristencentrum Bodrum is een soort van betondorp. De hele kust is volgebouwd door architecten die veel met Lego hebben gespeeld…hoe kan je een schitterende omgeving volledig naar de kloten helpen…

Akyarlar is daar een lichte uitzondering op. Er is nog een dorpje herkenbaar ondanks het megalomane all-inclusive complex next door. Het heeft ook een heel klein vissershaventje waar Mr.Bean2 niet in past. Na een dagje ankeren komt er een plekje vrij aan de buitenkant van de haven…ziet er wat vreemd uit, maar ligt prima.

Het haventje wordt beheerd door het Visserskooperatief zoals veel kleine haventjes in Turkije. Leuke lui, spreken geen woord over de grens, maar helpen met alles. Ze hebben natuurlijk ook altijd een broer of neef die het allerbeste restaurant van Turkije heeft…daar gaan we dan ook eten.

Ook deze dagen is de Meltemi weer actief, dus goed om aan een steigertje te liggen. Omdat de kust hier bijna overal bergachtig is ontstaan er Katabatic winds…mooi woord hè. Dit is geen aanduiding voor een serieuze vorm van flatulentie maar het effect dat bergen de wind kunnen versnellen…en niet zo’n beetje ook. De “gusts” bij een F7 (dat is zo’n 32 knopen=60kmh) op open zee kunnen dan oplopen tot boven de 50 knopen…en dan moet het anker wel goed zijn ingegraven. Veel ketting helpt dan. In dit geval hadden we op 8m diepte 90m ketting gelegd…en Problem Yok!

Na nog een baaitje melden we ons in de Milta marina in het centrum van Bodrum…á slechts 175 euro/dag…bizar… Hier gaan we Laura en Alex oppikken. Eerst maar een auto (Renault Clio) huren en het binnenland verkennen. Dat is eigenlijk best fraai zodra je de troep van de all-inclusive-meuk achter je laat. Het is nog steeds duidelijk dat dit gebied tot 1923 Grieks is geweest.